Αρχείο

Posts Tagged ‘Ομπάμα’

Όλα τα μέρη έχουν την ίδια απόσταση από τον Παράδεισο … (και από την Κόλαση)

25/06/2010 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Άγγλο ουμανιστή Τόμας Μουρ (15ος αιώνας). Γνωστός κυρίως για το βιβλίο του με τον ομολογουμένως μεγάλο τίτλο: «Χρυσό βιβλίο, τόσο ωφέλιμο, όσο και διασκεδαστικό, για την καλύτερη διοίκηση του κράτους και για το νέο νησί Ουτοπία». Στο βιβλίο παρουσιάζει την χώρα-θαύμα «Ουτοπία», όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, δουλεύουν έξι ώρες την ημέρα, δεν γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, μοιράζουν τα αγαθά σύμφωνα με τις ανάγκες τους, και διοικούν οι ίδιοι. Στον ελεύθερο χρόνο τους ασχολούνται με τις επιστήμες και την τέχνη. Προσωπική ιδιοκτησία δεν υπάρχει, η μόρφωση είναι προσιτή σε όλους, κανένας δεν εκμεταλλεύεται και δεν καταπιέζει τον άλλον…

Ο Μουρ τα οραματίστηκε όλα αυτά σε μια εποχή που είχε να αντιμετωπίσει μια κοινωνία άδικη, φτωχή και καταπιεσμένη από τον σκληρό βασιλιά Ερρίκο τον 8ο, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως ο Άγγλος Νέρων! Αρκετά, όμως, με το παρελθόν και την Ουτοπία. Ας γυρίσουμε στην σκληρή πραγματικότητα του σήμερα…

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ – στον οποίον αποδίδεται η ιδέα πως τα ιδιωτικά συμφέροντα πρέπει να υποκαταστήσουν τις κυβερνήσεις – έλεγε πως ο κόσµος µας βρίσκεται στο κατώφλι μεγάλων και παγκόσμιων αλλαγών. Το µόνο που χρειαζόμαστε, εξηγούσε, είναι µια κρίση μεγάλης κλίµακας, που θα κάνει τους ανθρώπους να αποδεχθούν τη νέα παγκόσμια τάξη. Προφανώς, ο κύριος Ροκφέλερ ονειρεύεται μια νέα παγκόσμια τάξη, που θα εξυπηρετήσει κυρίως τα λίγα και ισχυρά συμφέροντα.

Και παρότι η προφητεία φαίνεται πως εκπληρώνεται μέσα από την οικονομική κρίση, οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι παρά απλά χάδια μπροστά στα δυνατά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η περιβαλλοντολογική κρίση. Οι μελέτες και οι έρευνες για τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας γράφουν ήδη τα κεφάλαια μιας ουτοπίας – κόλασης που πρόκειται να ζήσουμε. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά…

Η πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon της BP συνεχίζει να μολύνει καθημερινά τον κόλπο του Μεξικού με χιλιάδες τόνους πετρελαίου, προκαλώντας την πιο καταστροφική πετρελαιοκηλίδα στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ζημιές για το περιβάλλον είναι όχι απλά ανυπολόγιστες, αλλά και μη αναστρέψιμες!!!

Ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξή του, υπογράμμισε πως «με τον ίδιο τρόπο που η 11η Σεπτεμβρίου 2001 διαμόρφωσε οριστικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας και την εξωτερική μας πολιτική, η πετρελαιοκηλίδα θα μας ωθήσει να επανεξετάσουμε την περιβαλλοντολογική και ενεργειακή πολιτική μας για τα επόμενα χρόνια». «Είναι καιρός να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση από μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο προς νέες πηγές ενέργειας».

Ελπίζοντας πως αυτή η καταστροφή μπορεί να είναι μια ευκαιρία, αφήνω τον Νίκο Δρανδράκη (www.nylon.gr) να εξηγήσει πόσο μικρή είναι η απόσταση από την Κόλαση στον Παράδεισο: «Ο Thomas Friedman στο “Hot, Flat and Crowded” χρησιμοποιούσε μια παρομοίωση για να στοιχειοθετήσει την άποψή του ότι η ανθρωπότητα πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατό την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα. Έλεγε ότι σήμερα χρησιμοποιούμε ενέργεια “από την Κόλαση” (εννοώντας ότι την εξάγουμε αποκλειστικά κάτω από τη Γη – πετρέλαιο, άνθρακας, λιγνίτης, κλπ), και πρέπει να στραφούμε στην ενέργεια “από τον Παράδεισο”, δηλαδή πάνω από τη Γη (ήλιος, άνεμος)».

Advertisements

Ομπαμομάνια….

23/01/2009 Σχολιάστε

‘Έχει περάσει ένας χρόνος όταν για πρώτη φορά ασχοληθήκαμε με τον κύριο Ομπάμα. Τις εποχές που δεν φιγουράριζε ως  πρώτη είδηση στις τηλεοράσεις, εμείς γράφαμε από αυτή εδώ τη στήλη:

“Πολύ κάνουν λόγο για τον μαύρο Κένεντι, ένα σωτήρα της Αμερικής που θα συνεχίσει το αμερικανικό όνειρο. “Τολμώ να ελπίζω” λέει ο ίδιος. Μπορεί να μην μας νoιάζουν όλα αυτά, μπορεί να μην μεταφράζονται σε πολιτική, ούτε να αντικατοπτρίζουν κάποια αλλαγή, αλλά είναι μια φωνή που ο αμερικανικός λαός χρειάζεται. Ένας λαός που εμείς υποτιμάμε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σοβαρό, ωστόσο χρειάζεται από κάπου να πιαστεί μέσα στη δικιά του κρίση ταυτότητας, ιδεών και αρχών. […] Ελπίζω μόνο ο κύριος Ομπάμα να αποδειχτεί κάτι καλύτερο από ένα ταλαντούχο επικοινωνιακό άνθρωπο που έχει τη δυνατότητα να αγγίζει και την άλλη πλευρά των ΗΠΑ. O κόσμος φαίνεται να είναι μαζί του.” Ναυπακτία press, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008

obama

Και να λοιπόν που ήρθε το πλήρωμα το χρόνου. Μετά από μια μεγάλη μάχη με την εσωκομματική του αντίπαλο Χίλαρυ Κλίντον και έπειτα από μια ακόμα μεγαλύτερη μάχη με τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του Μακκειν. Ο Μπαρακ Όμπάμα έγινε ο 44ος πρόεδρος της ΗΠΑ. Το αν θα καταφέρει να εκπληρώσει της ελπίδες των Αμερικανών (και του υπόλοιπου κόσμου) μένει να το δούμε στην πράξη. Όσο κι αν αποδειχθεί «λιγότερος» των (υπερβολικών) προσδοκιών, θα μείνει στην Ιστορία.

Πρώτον, γιατί κατάφερε να γίνει Πρόεδρος ένας Αφροαμερικανός και, μάλιστα, ως ώριμη επιλογή του συνόλου της κοινωνίας και όχι από εκλογικές καραμπόλες και παράδοξα. Δεύτερον γιατί κατάφερε να αποκτήσει τρομερή δημοφιλία, να πάρει τον κόσμο στο πλευρό του και να εκφράσει πολίτες από ετερόκλητα κομμάτια της Αμερικανικής κοινωνίας. Τρίτον γιατί κέρδισε  τους δύστροπους Ευρωπαίους που πλέον ελπίζουν σε μία νέα εποχή συνεργασίας.  Τέταρτο γιατί μετέφερε την επανάσταση των νέων τεχνολογιών στον πολιτικό του αγώνα και αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητες των new media, έτσι σάρωσε τις παραδοσιακές πρακτικές πολιτικής επικοινωνίας.

Ο Ομπάμα δεν είναι η ενσάρκωση του σωτήρα της ανθρωπότητας, ούτε θα λύσει όλα μας τα προβλήματα, αλλά σαν σύμβολο εκφράζει το νέο πνεύμα της κοινωνίας όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ένας κόσμος που έχει κουραστεί από τις παρωχημένες ιδέες του παλιού κατεστημένου και έχει ανάγκη από την αλλαγή.

Change = αλλαγή, ήταν και το σύνθημα του νέου προέδρου και η σαρωτική του νίκη δείχνει το πόσο κατάφερε να καταλάβει το κοινό αίσθημα των απλών ανθρώπων.  Ο Ομπάμα (σαν σύμβολο) στην ουσία εγκαινιάζει έναν νέο αιώνα, μια μετάβαση, μια αλλαγή της κοινωνίας, όπου όλες οι παλίες έννοιες όπως δημοκρατία, συμμετοχή, διάλογος, επικοινωνία, ΜΜΕ, οικονομία, ενέργεια, οικολογία, μπορούν να αποκτήσουν νέο νόημα και χαρακτήρα.

Ξαναλέω ας μην μείνουμε στο τι θα μπορέσει να εκπληρώσει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, πιθανό να  καταφέρει ελάχιστα. Ας κρατήσουμε όμως το απλό μήνυμα , τον συμβολισμό, τα όνειρα ,τις ελπίδες και τις προσδοκίες που είδε στο πρόσωπό του, το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας,