Αρχείο

Posts Tagged ‘παιδεία’

Τι δεν θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω….

29/07/2010 Σχολιάστε

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μια σύντομη συνομιλία μου με ένα παιδί 14 χρονών  με αφορμή της πανελλήνιες εξετάσεις

Μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες με τους φίλους μου. Παίρνουμε τα ποδήλατα και γυρνάμε σε όλη την πόλη και καμία φορά πηγαίνουμε και έξω από την πόλη αλλά οι γονείς μας φωνάζουν. Μας αρέσει να παίζουμε ποδόσφαιρο και μαζευόμαστε τα Σάββατα, όταν δεν έχουμε μαθήματα, στο γήπεδο και παίζουμε διπλό.

Πηγαίνω στην πρώτη λυκείου. Εντάξει, δεν είμαι και ο καλύτερος μαθητής, όχι γιατί είναι δύσκολά, αλλά να σου πω την αλήθεια βαριέμαι να παρακολουθήσω τα μαθήματα, δεν έχουν και πάρα πολύ ενδιαφέρον. Άμα θέλω να μάθω κάτι που μου αρέσει, συνήθως ψάχνω στο Internet, από εκεί βρίσκω και video και φωτογραφίες… Έτσι έμαθα να παίζω κιθάρα, είναι ένας τύπος στο Youtube, φοβερός….στο σχολείο; Ναι έχουμε υπολογιστές, αλλά τους χρησιμοποιούμε για να κάνουμε αρχαία… χα χα χα…, εννοώ ότι αυτά που κάνουμε είναι πολύ παλιά, δεν έχουν σχέση με το τι γίνεται.


Οι γονείς μου, οι συγγενείς, οι καθηγητές, οι φίλοι μου, όλοι λένε ότι οι επόμενες χρονιές είναι πολύ κρίσιμες. Πρέπει να πέσει πολύ διάβασμα, ειδικά στα μαθήματα της κατεύθυνσης, θα πηγαίνω και φροντιστήρια. Ο αδερφός μου που έδωσε φέτος πανελλήνιες, τεχνολογική κατεύθυνση, έτρεχε συνέχεια, από το σχολείο στο φροντιστήριο και πάλι πίσω για διάβασμα. Βέβαια έκανε και κοπάνες για καφέ γιατί όλο διάβασμα, διάβασμα δεν θα την πάλευε. Περιμένουμε τα αποτελέσματα.

Ο πατέρας μου του λέει να πάει για καθηγητής, σίγουρη δουλεία, και σχετικά καλά λεφτά και διακοπές, ο αδερφός μου δεν πολύ θέλει και έχουν αρχίσει οι τσακωμοί. Αυτός ασχολείται πολύ με τους υπολογιστές, δεν ξέρω, μπορεί να θέλει να φτιάχνει υπολογιστές ή προγράμματα και παιχνίδια ή κάτι τέτοιο.

Εγώ τι θέλω να γίνω; Ακόμα δεν ξέρω αλλά πρέπει να αποφασίσω, τουλάχιστον την κατεύθυνση, για να ξεκινήσω και τα φροντιστήρια σιγά – σιγά. Η μάνα μου λέει πως αν δεν κάνω καλή προετοιμασία δεν πρόκειται να περάσω πουθενά…. Εμένα πάντως μου αρέσει και η ιστορία και τα φιλολογικά και η φυσική. Στα μαθηματικά λίγο κολλάω αλλά είναι και δύσκολα, ο υψηλότερος βαθμός στην τάξη ήταν 16, για να καταλάβεις.

Τι θα ήθελα να κάνω; διάφορα, δεν με νοιάζει πολύ, αρκεί να μου αρέσει και να έχει και καλά λεφτά. Δεν μιλάω να βγάζω πάρα πολλά, αλλά να μην πεινάω κιόλας. Δεν ξέρω, δημοσιογράφος για τα αθλητικά, θα με πάρετε στην εφημερίδα, να γράφω; Μου αρέσει και το internet, και η μουσική, η μπάλα, η φυσική, θα ήθελα να γίνω και καθηγητής, αλλά όχι στα φιλολογικά… ουουου πάρα πολλά…

Καλύτερα να σου πω τι δεν θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω….

δεν θα ήθελα να είμαι γιατρός ή πολιτικός ή δικηγόρος ή να δουλεύω στην  τράπεζα, ή να είμαι στο δημόσιο, ούτε να είμαι παπάς… ξέρεις με τα φακελάκια, τις μίζες, τη Siemens την κρίση… όλοι τους βρίζουν και τους κοροϊδεύουν, γιατί τα έχουν κάνει να μην πω…

e-nnovation, Πανελλήνιος διαγωνισμός ψηφιακής επιχειρηματικότητας-καινοτομίας για φοιτητές

27/01/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το www.eltrun.gr

Το e-nnovation είναι Πανελλήνιος διαγωνισμός ψηφιακής επιχειρηματικότητας-καινοτομίας για φοιτητές. Ο διαγωνισμός διοργανώνεται για τρίτη χρονιά από το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Επιχειρείν (ELTRUN) του τμήματος Διοικητικής Επιστήμης καιΤεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στόχος του διαγωνισμού είναι να αναδειχθεί η νεανική καινοτομία στηνεπιχειρηματικότητα στους ψηφιακούς χώρους του διαδικτύου,του κινητού κλπ και να προωθηθούν νέες επιχειρηματικές ιδέεςγια το ηλεκτρονικό επιχειρείν και νέα ψηφιακά προϊόντα.

Η συμμετοχή στο διαγωνισμό e-nnovation είναι ανοικτή και δωρεάν και μπορούν να συμμετάσχουν Φοιτητές Πανεπιστημίων(προπτυχιακοί ή μεταπτυχιακοί, από όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας και όλους τους κλάδους σπουδών) σε ομάδες από 2 έως 5 άτομα. Οι ομάδες του ημιτελικού θα πρέπει να καταθέσουν ένα ολοκληρωμένο επιχειρηματικό πλάνο που θα περιλαμβάνει: τις υπηρεσίες που θα προσφέρονται, τα καινοτομικά στοιχεία, τον ανταγωνισμό, την αγορά και το προφίλ των πελατών, πηγές εσόδων / τιμολογιακή πολιτική, προώθηση και διανομή, κόστος και έσοδα, αναγκαίες υποδομές και μελλοντικές επεκτάσεις.

Η νέα επιχειρηματική δραστηριότητα μπορεί ναείναι προσπελάσιμη μέσω υπολογιστή (Electronic Commerce) ή / και μέσω κινητής /φορητής συσκευής (Mobile Commerce) και να αναφέρεται σε υπηρεσία ή λογισμικό. Μαζί με το επιχειρηματικό πλάνο οι ομάδες του τελικού θα πρέπει να καταθέσουν και μια πρωτότυπη εφαρμογή (Prototype).

περισσότερα στο http://www.eltrun.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=384:e-nnovation-2010&catid=88

Τι laptop, τι e-book, καμία διαφορά!

02/10/2009 Σχολιάστε

Εδώ και λίγες εβδομάδες έχει ξεκινήσει η διάθεση των  κουπονιών  αξίας 450 ευρώ που θα λάβουν περίπου 120.000 μαθητές της Α΄ Γυμνασίου, και θα μπορούν να το ανταλλάξουν με ένα φορητό Η/Υ  αντίστοιχης αξίας.  Το μέτρο έχει εξαγγελθεί εδώ και πολύ καιρό – πρίν από τις εκλογές –  και η χρονική συγκυρία – αρχή της σχολικής χρονιάς – η καταλληλότερη.

laptop-girl

Θα πρέπει να πούμε ότι η πρωτοβουλία ανήκει στην Νέα Δημοκρατία και αν και υπάρχει μια γεύση προεκλογικής τσαχπινιάς, δεν είναι εκεί η ουσία. Επίσης θα θυμάστε βέβαια και πριν από λίγους μήνες τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ να ανακοινώνουν το ότι όλοι οι Έλληνες μαθητές θα αποκτήσουν το διάσημο e-book ή ηλεκτρονικό βιβλίο στα απλά Ελληνικά, κάτι που σχολιάστηκε αρκετά.

Και για να λέμε και την αλήθεια και οι δύο προτάσεις φέρνουν λίγο στο  πρόγραμμα One Laptop Per Child, όπου, συνοπτικά, ο στόχος είναι να έχει κάθε φτωχό παιδί, κυρίως υποανάπτυκτων χωρών, έναν φορητό υπολογιστή που θα του δώσει τη νέες δυνατότητα και εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Το πρόγραμμα υπήρξε ιδέα του Nicholas Negroponte, διάσημου ελληνοαμερικανού επιστήμονα και επιχειρηματία και για όσους δεν το έχουν ακούσει, αξίζει να το ψάξετε λιγάκι.

Στα δικά μας. Τόσο  η πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας όσο, και η πρόταση του ΠΑΣΟΚ που ήταν στην ίδια λογική είναι σωστές. Φυσικά και πρέπει οι μαθητές να έχουν πρόσβαση σε εργαλεία και σε τεχνολογίες που εκτός από χρήσιμες είναι και άμεσα συνδεδεμένες πλέον με την καθημερινή μας ζωή. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να συζητάμε το αν είναι σημαντικό εφόδιο οι τεχνολογικές γνώσεις, ή αν είναι αποτελεσματικά εκπαιδευτικά εργαλεία οι υπολογιστές, η απάντηση είναι αυτονόητη.

Αυτονόητο δεν είναι όμως το γεγονός ότι παρότι η πρόθεση και των δύο κομμάτων είναι καλή,  η εφαρμογή της είναι  μεμονωμένη και ασύνδετη με το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Πολύ απλά ποτέ δεν καταφέραμε να κάνουμε τον υπολογιστή εργαλείο ή έστω απλό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, παρά μόνο χώσαμε πέντε έξι υπολογιστές σε κάθε σχολείο, πετάξαμε και ένα μάθημα «υπολογιστές» στα παιδιά και τα αφήσαμε στη μοίρα τους. Από τη μια μεριά ευτυχώς γιατί αν ακολουθούσαν οι μαθητές το πρόγραμμα του Υπ. Παιδείας θα ήταν τεχνολογικά αναλφάβητοι.

Το πρόβλημα δεν είναι θέμα εξοπλισμού. Λίγο πολύ αν όχι σε κάθε σπίτι, τουλάχιστον μέσα από μια βιβλιοθήκη, η πρόσβαση στον υπολογιστή είναι δυνατή από την πλειοψηφία των παιδιών. Το ζήτημα είναι ότι μαζί με τα μηχανήματα πρέπει να αναβαθμιστεί και  το εκπαιδευτικό σύστημα στο σύνολό του, διαφορετικά είναι σαν αν χρησιμοποιούμε ένα υπερσύγχρονο μηχάνημα για να μην κάνουμε τίποτα. ‘Ίσως θα ήταν καλύτερα και τα δύο κόμματα αντί να τάζουν υπολογιστές και e-books να καταλάβαιναν για μια φορά ότι το πρόβλημα στην παιδεία είναι αλλού.

Και ίσως θα πρέπει να καταλάβουμε και εμείς ότι δεν έχει σημασία αν θα είναι laptop ΝΔ ή e-book ΠΑΣΟΚ, αλλά ότι και τα δύο κόμματα προσεγγίζουν ένα τόσο σημαντικό ζήτημα με τον ίδιο τσαπατσούλικο, ρηχό και ασαφή τρόπο. Καμία διαφορά!

Τα … παιδεία παίζει!

17/07/2009 Σχολιάστε

Το ζήτημα της παιδεία  το έχουμε σχολιάσει πολλές φορές από αυτή τη στήλη. Αφορμή αυτή τη φορά οι τελευταίες ανακοινώσεις του Υπουργού Παιδείας κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου, και οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα που θα  οριστικοποιηθούν μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη.  Μεταξύ των άλλων, αλλαγές θα γίνουν στον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια (αλίμονο) αλλά και στον τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων.

paidia

Οι αλλαγές πάντως που θα γίνουν στο σύστημα εισαγωγής δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί, αλλά ο πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθηγητής κ. Γ. Μπαμπινιώτης έδωσε μια πρώτη γεύση. «Σύντομα αυτό που θα πετύχουμε είναι να απαλλάξουμε τους μαθητές και τις οικογένειές τους από το άγχος της αποτυχίας και της ανασφάλειας, δίνοντας περισσότερες ευκαιρίες να πλησιάσουν τα πανεπιστημιακά τμήματα». Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχουν σχολές με χαμηλή ζήτηση, στις οποίες θα μπορούν οι απόφοιτοι λυκείου να μπαίνουν χωρίς εξετάσεις!

Η εισαγωγή στις σχολές χωρίς εξετάσεις, θυμίζει ολίγον από προεκλογικές τσιριμόνιες και χατίρια, που σίγουρα θα μαζέψουν αρκετούς αδέσποτους ψήφους. Για να είμαστε όμως δίκαιοι θα πρέπει να θυμηθούμε ποιο είναι το όνειρο του Έλληνα γονιού: να δεί το παιδί του στο Πανεπιστήμιο. Τι και αν μπήκε χαριστικά, χωρίς εξετάσεις, με ψηφο-εκλογικά κριτήρια, αρκεί να έχει μια εξασφαλισμένη θέση στο ναό της Παιδείας. Η νοοτροπία των πανελληνίων δυστυχώς έχει δημιουργήσει έναν συγκεκριμένο τρόποι σκέψης και μια άτυπη κοινωνική απαξίωση για όσους δεν καταφέρνουν να περάσουν στα Πανεπιστήμια, και όχι γιατί δεν θα λάβουν την καλλίτερη (λέμε τώρα) εκπαίδευση, αλλά γιατί θα έχουν λιγότερες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας. Προσεγγίζουμε δηλαδή την εκπαίδευση με οικονομικά κριτήρια και με όρους αγοράς εργασίας!

Η ειρωνεία είναι η εξής: ενώ στην ουσία σιωπηλά δεχόμαστε ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι παρά ένα καλό ατού για την επαγγελματική μας σταδιοδρομία συνεχίζουμε να το φαντασιωνόμαστε ως υπέρτατο Ναό της Παιδείας! Η κοινωνία θα πρέπει να επιλέξει, τι είδους πανεπιστήμια θέλει: Πανεπιστήμια – επαγγελματικά κέντρα ή Πανεπιστήμια – Ακαδημίες. Δεν ξέρω ποια επιλογή είναι η σωστή, αλλά σε κάθε περίπτωση υπάρχει μόνο ένας δρόμος.

Η δεύτερη και πιο σημαντική αλλαγή κατά τη γνώμη μου αφορά τις δραστικές σε μαθήματα, ώρες διδασκαλίας, διδακτέα ύλη και εξετάσεις που σχεδιάζει σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Οι ώρες διδασκαλίας μάλιστα που θα κοπούν θα αντικατασταθούν με τη λεγόμενη «ζώνη πολιτισμού» και με παράλληλη εισαγωγή δίωρων εξωσχολικών δραστηριοτήτων στη διδακτική διαδικασία π.χ. αθλητικές δραστηριότητες, εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών κ.α.

Και εδώ κρύβεται η ουσία. Για να είμαι δίκαιος, θα πρέπει να πω ότι η συγκεκριμένη πρόταση με καλύπτει απόλυτα. Η αλλαγή στη φιλοσοφία του σχολείου, να γίνει δηλαδή περισσότερο κέντρο παιδείας, παρά κέντρο προετοιμασίας για τις εξετάσεις. Οι λόγοι είναι προφανείς.

Το θέμα από εδώ και πέρα είναι ποιες εξαγγελίες θα υλοποιηθούν οι εκλογικές – πυροτεχνήματα με τις ανοιχτές σχολές, ή οι ουσιαστικές  αλλαγές στην φιλοσοφία του σχολείου. Ας παραμείνουμε αισιόδοξοι.

Οικονομία, παιδεία και τσίχλες μπαμπαλού

31/10/2008 Σχολιάστε

Πάρα το γεγονός ότι δεν αποτελεί πρώτη είδηση στις τηλεοράσεις, πολλά σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα τελούν υπό κατάληψη. Το ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο χώρο της παιδείας είναι γεγονός, το ότι τα παιδιά έχουν κάθε λόγο να διαμαρτύρονται, είναι αλήθεια, το ότι οι κυβερνήσεις βρίσκουν λεφτά να ενισχύσουν τις τράπεζες και όχι τα σχολεία, είναι εξωφρενικό.

bubblegum

Πέρα όμως από τα πραγματικά προβλήματα της παιδείας, φαίνεται ότι η κατάληψη έχει γίνει λίγο της μόδας. Τα παιδιά μπαίνουν στη διαδικασία όχι τόσο για να διεκδικήσουν κάτι συγκεκριμένο, αλλά πολύ περισσότερο για να αποκτήσουν όπως λένε την εμπειρία των καταλήψεων. Η αδιαφορία των μαθητών εκφράζεται και από τα αιτήματα, τα οποία μπορεί να στερούνται ουσίας, σίγουρα όμως δεν στερούνται φαντασίας. Χαρακτηριστικά αναφέρω μερικά, «το κυλικείο να πουλάει τσίχλες μπαμπαλού», «το πεϊνιρλί να μην έχει τόσο λάδι και μπέικον», «οι καθηγητές να μην είναι πάνω από 45 χρόνων», «να φτιάχνουν τις τυρόπιτες τετράγωνες, γιατί τις στρογγυλές δεν ξέρουμε από πού να τις αρχίσουμε». Τουλάχιστον τα παιδιά με τόσα προβλήματα και άγχη που τα έχουμε μπουκώσει δεν έχουν χάσει τη φαντασία τους. Κάτι είναι και αυτό.

Στη λίστα με τα αιτήματα θα πρότεινα να προστεθεί και το εξής «να γίνουν μάθημα τα videogames»! Διαβάζοντας στον Ελεύθερο Τύπο το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Αρετής Νταραδήμου, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι ενώ τα πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν εδώ και χρόνια εντάξει στο πρόγραμμα σπουδών τους μαθήματα σχετικά με την ανάπτυξη των βιντεοπαιχνιδιών, στην Ελλάδα η ψηφιακή ψυχαγωγία μόλις και εισέρχεται δειλά – δειλά σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Οι ελάχιστες πρώτες επενδύσεις ενθαρρύνουν το ήδη μεγάλο ενδιαφέρον των ίδιων των φοιτητών, που ανυπομονούν για την προοπτική καριέρας στη δημιουργία videogames, αλλά οι Έλληνες επενδυτές δεν έχουν ακόμη δελεαστεί από αυτό που οι ξένοι γνωρίζουν καλά: Η αγορά των βιντεοπαιχνιδιών είναι τόσο δυνατή, που δεν επηρεάστηκε ούτε από την πρόσφατη οικονομική κρίση.

Και μιας και (ξανά) μιλάμε για τη διεθνή κρίση διαβάστε τι λέει ο Παναγιώτης Βρυώνης:
«Έχω την εντύπωση ότι αυτό που αντικατοπτρίζει η σημερινή κρίση είναι η μειωμένη αξία του κεφαλαίου και της γης στην παραγωγή πλούτου. Αν έχω καταλάβει σωστά, η κρίση προήλθε από το γεγονός ότι διάφοροι οργανισμοί επένδυαν (τελικά) σε γη και σε άλλα χρηματοοικονομικά προϊόντα. Επένδυαν σε «γη» και «κεφάλαιο» θεωρώντας ότι η αξία τους θα συνεχίζει να αυξάνει. Και κάποια στιγμή φάνηκε ότι αυτή η εκτίμησή τους δεν ήταν σωστή, παρασύροντας τα πάντα. Η δική μου θεωρία λέει λοιπόν ότι ο λόγος που έπεσαν έξω στις εκτιμήσεις τους είναι ότι στην παραγωγή πλούτου το κεφάλαιο και η γη παίζουν όλο και μικρότερο ρόλο, -η αξία τους μειώνεται. Αντίθετα, η «γνώση» και η «πληροφορία» με τις διάφορες μορφές τους (εκπαίδευση, μόρφωση, πρόσβαση σε πληροφορίες, τεχνογνωσία, αισθητική, κλπ) παίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην παραγωγή πλούτου.»
Συμφωνώ απόλυτα. Η φαντασία στην εξουσία λοιπόν, αλλά και στην οικονομία, στην κοινωνία και στην παιδεία.

Ας μετρήσουμε τα μόριά μας…

29/08/2008 Σχολιάστε

Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Σίγουρα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους όσους κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους, είτε αριστεύοντας είτε να περάσουν σε κάποια σχολή που τους άρεσε. Για αυτούς που δεν τα κατάφεραν δεν χρειάζεται ούτε απελπισία, ούτε τίποτα, η προσπάθεια συνεχίζεται. Η γενική αίσθηση είναι πως οι βάσεις ανέβηκαν κυρίως στις σχολές που εξασφαλίζουν ένα σίγουρο και σταθερό μέλλον με τη μορφή του διορισμού. Δύσκολοι καιροί για ρίσκο, καινοτομίες και πρωτοβουλίες, καλύτερα στα σίγουρα.

kids-2
Ας περάσουμε όμως στην ουσία. Κάθε φορά που βγαίνουν τα αποτελέσματα αντιλαμβάνομαι την μάχη που δίνουν μεταξύ τους οι υποψήφιοι για να συγκεντρώσουν τα περισσότερα μόρια και να περάσουν, συνήθως όχι σε κάποιο σχολή που τους αρέσει, αλλά σε κάποια σχολή που θα τους εξασφαλίσει κάποιο καλύτερο επαγγελματικό μέλλον. Με απλά λόγια οι πανελλήνιες εξετάσεις και η λογική του λυκείου έχουν ως μοναδικό στόχο, αντί της επιτυχίας στη ζωή,  την επιτυχία στην αγορά εργασίας. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα όπως το έχουμε διαμορφώσει έχει αποτύχει γιατί δεν προσφέρει παιδεία, ούτε καν εκπαίδευση, παρά μόνο μια καλή θέση στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη εταιρεία.

Θύματα είναι τα παιδιά, μαθητές που παλεύουν να συγκεντρώσουν βαθμούς και μόρια και πολλές φορές, μέσα από αυτή τη διαδικασία αγγίζουν τα όρια της παράκρουσης. Ο ανταγωνισμός για μία θέση στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τόσο μεγάλος που μου θυμίζει πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξάγεται όλο το χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται σε φροντιστήρια – μοναστήρια σαν σαμουράι, περνάνε από φοβερές δοκιμασίες, ανέχονται εξαντλητικά ωράρια και  φορτώνονται τρομερή πίεση καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια.  Έχουν επιτελεία και συμβούλους (γονείς – φροντιστήρια) , μαθαίνουν κόλπα και μυστικά (SOS) που θα τους δώσουν το πλεονέκτημα απέναντι στον εχθρό και κατεβαίνουν έτοιμοι  για να δώσουν την τελική μάχη των πανελληνίων. Ή ταν ή επί τας!

Και όλα, μα όλα, κρίνονται την ημέρα που ανακοινώνονται οι βάσεις. Τα δελτία ειδήσεων διακόπτουν το πρόγραμμά τους και οι μαθητές χτίζουν το μέλλον τους ανάλογα με τα μόριά τους και με τη στατιστική. Η πολιτεία έχει φροντίσει να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιολόγησης σύμφωνα με το οποίο σημασία έχει περισσότερο η επίδοση και ο βαθμός,  παρά η κλίση, η προσωπικότητα και οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή. Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό, γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα βλέπει τα παιδιά μας σαν μια μάζα.  Μόρια και αριθμοί από το 0 έως το 20.000, γιατί είναι πολύ εύκολο να χειριστείς αριθμούς παρά ανθρώπους.

Άραγε με ποιόν τρόπο αξιολογεί κάποιος άλλες πτυχές του μυαλού και της προσωπικότητας και της ψυχής ενός ανθρώπου, όπως την φαντασία, την δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη,  τον τρόπο επικοινωνίας και συνεργασίας με τους άλλους, στοιχεία που μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικά από την επίδοση στα μαθηματικά, την έκθεση ή τη χημεία. Δυστυχώς όμως σε ένα κουρασμένο εκπαιδευτικό σύστημα είναι εύκολο (;) να διδάξεις στα παιδιά αλγόριθμους και μιγαδικούς παρά να διευρύνεις την γνώση τους με πράγματα που δεν μπαίνουν σε κεφάλαια και ασκήσεις.

Δέχομαι ότι πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος αξιολόγησης των μαθητών για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά μας να χτίζουν τις ζωές τους πάνω σε αριθμούς και στατιστικές χωρίς αντίκρισμα. Αλλά μιας και δεν υπάρχει ασφαλής μέθοδος μέτρησης της φαντασίας των παιδιών μας ή της δικιάς μας βλακείας, ας μετρήσουμε τα μόριά μας να ησυχάσουμε.

Μέγας Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος..

06/06/2008 Σχολιάστε

Τις τελευταίες μέρες οι αναταραχές στον χώρο των Πανεπιστημίων και τα κρούσματα βίας έχουν φέρει για άλλη μια φορά την κοινωνία σε αμηχανία και το σύστημα δημόσιας παιδείας σε παράκρουση. Φοιτητές εναντίον καθηγητών, εναντίον πρυτάνεων, εναντίον πολιτών, εναντίον κράτους, εναντίον ΜΜΕ και όλοι μαζί εναντίων της παιδείας που είναι και ο μοναδικός χαμένος της υπόθεσης. Ο βασικός λόγος της έντασης: Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος που ορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της Ελληνικής Παιδείας.

knight

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι το ελληνικό σχολείο, αλλά πιστεύω πώς για συγκεκριμένους λόγους, έχει αποτύχειως μηχανισμός καιως διαδικασία και αυτό γιατί πέρα από τις γνώσεις και τις δεξιότητες που αδυνατεί να μας μεταδώσει, το σχολείο έχει μετατραπεί σε ένα ενδιάμεσο προπαρασκευαστικό τμήμα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Απαξιώσαμε το σχολείο και θεοποιήσαμε το Πανεπιστήμιο, το οποίο με τη σειρά του μετατράπηκε σε έναν μηχανισμό που δίνει πτυχία και θέσεις εργασίες στην ανταγωνιστική αγορά. Δεν πιστεύω ότι η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων αποτελεί την λύση των προβλημάτων μας, αλλά σίγουρα θα προτιμούσα η πολιτεία να δημιουργήσει ένα αψεγάδιαστο εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι το λύκειο, και από εκεί και πέρα όποιος θέλει να μάθει κάτι παραπάνωγια να εξασφαλίσει το επαγγελματικό του μέλλον, ας επιλέξει τον τρόπο, τον τόπο και το αντίτιμο.Με λίγα λόγια, αν μας νοιάζει η παιδεία στον τόπο μας πρέπει να μας απασχολήσει πρώτα από όλα το σχολείο και μετά το πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς όμως αντί η συζήτηση να αφορά το πώς θα ενισχύσουμε την παιδεία, αναλωνόμαστε σε ερμηνεύσεις, ερμηνείες και αποσαφηνίσεις του συντάγματος.Ο μεγάλος φιλόσοφος Νίτσε μας έλεγε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν γεγονότα παρά μόνο ερμηνείες. Και είναι αλήθεια πως σήμερα παρά ποτέ ο κόσμος μας ορίζεται από την ερμηνεία που δίνει ο καθένας από εμάς σε αντικειμενικά γεγονότα. Αυτό δεν είναι κάτι παράλογο. Ο άνθρωπος μαθημένος να διερμηνεύει και να εξηγεί το σύμπαν με κέντρο τον εαυτό του, πρέπει να μετατρέψει τις πληροφορίες σε κάτι δικό του που να μπορεί να το αναλύσει και να το καταλάβει..

Τι γίνεται όμως όταν καταλαβαίνουμε διαφορετικά πράγματα και όταν ερμηνεύουμε με διαφορετικό τρόπο τις καταστάσεις; Τι συμβαίνει όταν ο καθένας διαβάζει μονόπλευρα και ορίζει όπως θέλει ανάλογα με τις ανάγκες του και με μοναδικό σκοπό να στηρίξει τον ισχυρισμό του; Και συγκεκριμένα ποιος άραγε μπορεί να αντικρούσει ένα επιχείρημα όταν αυτό εμπεριέχει τη λέξη “Σύνταγμα της Ελλάδας”. Μια έκφραση βαριά και ποτισμένη με το προσωπικό αίσθημα της δημοκρατίας που όλοι πιστεύω πως έχουμε.

Αλίμονο… κάποιοι “φοιτητές”, “πολιτικοί”, “καθηγητές”, και δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος νομίζουν ότι κατέχουν τον τίτλο του Μέγα Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος και ωσάν ιππότες που είναι λυσσομανούν να προστατεύσουν το άρθρο 16 καταπατώντας στο διάβα τους και καταλύοντας όλα τα άλλα άρθρα. Το άρθρο 4 του Συντάγματος λέει “Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.”

Σαν κοινωνία δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε κανένα σύνταγμα για να μάθουμε να σεβόμαστε τους συνανθρώπους, την διαφορετική γνώμη, τον διάλογο, τη μια βία. τη δημοκρατία. Γιατί είναι προφανές ότι μια κοινωνία, οργανωμένη με νόμους και θεσμούς, δεν είναι δυνατό να επιτρέπει σε κανέναν να επιβάλλει με τη βία την ερμηνεία του καταπατώντας όχι μόνο νόμους και συντάγματα αλλά τα δικαιώματα των ανθρώπων.