Αρχείο

Posts Tagged ‘Παλαιστίνη’

Παιχνίδια εξουσίας

25/06/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το διαδίκτυο: «Ώρα 4:50, ξημερώματα Δευτέρας. Ο στολίσκος των έξι σκαφών, που επιχειρεί να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, με πρωτοβουλία του κινήματος «Ελευθερώστε τη Γάζα», πλέει σε διεθνή ύδατα, περίπου 80 μίλια από τις ακτές της Γάζας. Ξαφνικά, οι ισραηλινές αρχές θέτουν σε εφαρμογή την απειλή που είχαν εκτοξεύσει επανειλημμένως. Δεκάδες ισραηλινοί κομάντος, οι οποίοι φτάνουν στην περιοχή με ελικόπτερα και ταχύπλοα, κάνουν απόβαση στο τουρκικό σκάφος «Μavi Μarmara», που προπορεύεται με 581 επιβαίνοντες -οι 400 Τούρκοι. Από την επίθεση σκοτώθηκαν 9 ακτιβιστές, σύμφωνα με τους Ισραηλινούς στην πλειονότητά τους Τούρκοι, και τραυματίστηκαν δεκάδες».

Ας ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα. Οι Ισραηλινοί δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό! Οι δυνάμεις του στρατού τους δέχτηκαν, λένε, απρόκλητη επίθεση με πέτρες και καδρόνια(!),  και απάντησαν με τον πιο σκληρό τρόπο που θα μπορούσαν,  επιβάλλοντας το «δίκαιο» του ισχυρού και των όπλων. Μια τέτοια τρομοκρατική επίθεση από ένα κράτος που μας έχει «συνηθίσει» σε τέτοιες πράξεις  προκαλεί –τουλάχιστον- την οργή μας. Για να μην παρεξηγηθούμε, λοιπόν, η επίθεση στη νηοπομπή ήταν έγκλημα.

Ας μην ξεκινήσουμε, όμως, την συνήθη κουβέντα για το «κακό» Ισραήλ. Το θέμα το έχουμε ξανακουβεντιάσει, και είναι αρκετά πολύπλοκο για τον χώρο αυτής της στήλης. Ας δώσουμε λίγη σημασία στο εξής: για άλλη μια φορά, οι αθώοι ακτιβιστές, που μοναδικό σκοπό είχαν την αποστολή βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα, στην ουσία υπήρξαν πιόνια! Άθελα τους, βέβαια, και αυτό αποδεικνύεται από τους νεκρούς, ήταν τα θύματα σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, πολιτικής, στρατιωτικής, και γεωστρατηγικής ισχύος. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία.

Όλοι γνωρίζουν τον ρόλο που προσπαθεί να υφαρπάξει η Τουρκία στην περιοχή της Μεσογείου. Μετά την αποτυχία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποζητά τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης, μιας δύναμης που θα μπορεί να ελέγξει ένα τεράστιας σημασίας εμπορικό, ενεργειακό και στρατιωτικό πέρασμα. Για να πάρεις αυτή τη θέση, πρέπει, πολύ απλά, να τα βάλεις με τον άλλον διεκδικητή. Ο «σκυλοκαβγάς» μεταξύ των δύο «νταήδων» της περιοχής μας έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό στα λόγια, στην επίδειξη δυνάμεων, αλλά και σε περιφερειακές συγκρούσεις. Τώρα όμως, δυστυχώς, το παιχνίδι σοβαρεύει.

Στην ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου αναφέρεται: «το Ισραήλ έδειξε, για άλλη μια φορά, ότι στοχεύει στους άοπλους και δεν δίνει σημασία στην ανθρώπινη ζωή και τις ειρηνικές πρωτοβουλίες. Καταδικάζουμε έντονα την απάνθρωπη αυτή πρακτική του Ισραήλ». Υπογραμμίζονται, δε, τα εξής: «Το λυπηρό αυτό γεγονός, που έγινε στην ανοιχτή θάλασσα, συνιστά βαριά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου».

Δεν μπορεί, όμως, από τη μια να διαμαρτύρεσαι όταν άλλοι παραβιάζουν τα διεθνή ύδατα, και από την άλλη να το επικροτείς όταν σε συμφέρει! Δεν μπορείς να θεωρείς πειρατεία την νηοψία σε ένα πλοίο που προέρχεται από ένα πειρατικό λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου! Δεν μπορεί να σε ενοχλεί η κατοχή της Γάζας και να μην σε ενοχλεί η επί 36 χρόνια κατοχή της Κύπρου!

Η Τουρκία, που σε καμία περίπτωση δεν είναι αθώα περιστερά, χρησιμοποίησε την αποστολή βοήθειας για άλλους σκοπούς. Γνώριζε τον τρόπο με τον οποίον θα αντιδρούσε το Ισραήλ, και, πολύ απλά, επιδίδεται σε γεωπολιτικοστρατιωτικές business στην πλάτη της ανθρωπιστικής βοήθειας. Και αυτό που με κάνει να νιώθω απελπισία είναι ότι η ηγεσία της Τουρκίας, του Ισραήλ, των ΗΠΑ, των Αραβικών κρατών, της Χαμάς, παίζουν παιχνίδια με το αίμα των ανθρώπων.

Χαμός

09/01/2009 Σχολιάστε

Δυστυχώς οι ευχές για ειρήνη στον κόσμο δεν έπιασαν ούτε αυτά τα Χριστούγεννα. Η κατάσταση στην Γάζα είναι τραγική και όσοι μιλούν για ανθρωπιστική καταστροφή δεν υπερβάλουν καθόλου. Δυστυχώς δεν φαίνεται λύση στον ορίζοντα.  Τα γεγονότα και οι εικόνες που καταφθάνουν στους τηλεοπτικούς μας δέκτες  μας κάνουν να νιώθουμε πραγματική οργή απέναντι σε όλους όσους έχουν οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Σε όλους;  ή μόνο απέναντι τους συνήθεις κακούς “Ισραήλ” και “ΗΠΑ”;

hamas

Ο λαϊκός αντισημιτισμός είναι βαθιά ριζωμένος και διάχυτος στην Ελληνική κοινωνία. Σε συνδυασμό δε με τον άκριτο αντιιμπεριαλισμό (που τις περισσότερες φορές είναι βάσιμος , αλλά όχι πάντα) εκφράζεται συνήθως ως μια συνολική καταδίκη κάθε πράξης αυτού του κράτους. Προφανώς και δεν υποστηρίζω σε καμία των περιπτώσεων το Ισραήλ. Αυτό που γίνεται στην Γάζα είναι σφαγή και μακάρι να σταματούσε σήμερα.

Είναι μισός και πλέον αιώνας διαρκούς σύγκρουσης –μια πληγή του Β Παγκοσμίου Πολέμου που δεν λέει να κλείσει. Από τη μία πλευρά υπάρχει το Ισραήλ ένα κράτος που δημιουργήθηκε μετά τη μεγαλύτερη γενοκτονία όλων των εποχών, οι άνθρωποι που επιβίωσαν του Ολοκαυτώματος. Ένας λαός που σήμερα κουβαλά το σύνδρομο της ανασφάλειας και σύνδρομο του ανεπιθύμητου και αντιδρά με τρομερή βαναυσότητα σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε το απειλεί. Ταυτόχρονα το Ισραήλ κολυμπά σε μια θάλασσα μίσους, που και το ίδιο τροφοδότησε. Τα περισσότερα αραβικά κράτη γύρω του επιθυμούν επισήμως την καταστροφή του. Από το 1947 που γεννήθηκε το Ισραήλ έζησε τρεις παναραβικούς πολέμους που στόχο είχαν την εξαφάνισή του από τον χάρτη.

Οι πολέμαρχοι – ισλαμιστές της περιοχής δυστυχώς κουβαλάνε το σύνδρομο του αντισημιτισμού που προκύπτει από τη δική τους αδυναμία να σεβαστούν και να κατανοήσουν την διαφορετικότητα στην θρησκεία και στην κοινωνία. Θυμίζω ότι μιλάμε για μουλάδες που έχουν κηρύξει “ιερό πόλεμο” έχοντας την “εντολή του Θεού” απέναντι σε ολόκληρη την Δύση και όχι μόνο απέναντι στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ας μην ταυτίζουμε λοιπόν  αυτό το μήνυμα με τους δικούς μας ρομαντισμούς περί ελευθερίας των Παλαιστηνίων, δεν είναι το ίδιο πράγμα, και φυσικά ας μην ταυτίσουμε το Ισλάμ ως θρησκεία με τους “Πολεμιστές του Θεού”.

Αυτήν τη στιγμή συντελούνται στη Μέση Ανατολή δύο εγκλήματα. Το πρώτο είναι η συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ με πρόσχημα την ασφάλεια του. Υπάρχουν όμως και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών, οι οποίοι απλώς χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ισραηλινή κατοχή για να διεξάγουν άλλον ένα “ιερό πόλεμο”.

Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν τις αναλογίες άδικες.  Όταν πεθαίνει ένα παιδί, είτε από ισραηλινά πυρά, είτε από ρουκέτες της Χαμάς, είτε από πυραύλους της Χεζμπολάχ, είτε ως “παράπλευρη απώλεια” αμερικανικών βομβαρδισμών. Τότε όλες οι αναλογίες και οι συμψηφισμοί είναι ανούσιοι. Έτσι κι αλλιώς, σε κανέναν πόλεμο δεν υπάρχει ένα δίκιο κι ένα άδικο. Πάντα υπάρχουν δύο άδικα.

Το άμεσο ρεφλέκτ μας σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία είναι να καταδικάσουμε το Ισραήλ και να ταχθούμε στο πλευρό των Παλαιστινίων, αλλά δυστυχώς θα το κάνουμε έχοντας μπροστά μας την οργή που προκαλούν οι εικόνες φρίκης. Σήμερα είναι ένοχο για της φρικαλεότητες το Ισραήλ! Αύριο όμως; Τι θα γίνει στην επόμενη επίθεση αυτοκτονίας; Τα νεκρά παιδιά του Ισραήλ δεν θα τα κλάψουμε;

Αν θέλουμε λοιπόν πραγματικά λύση πρέπει να καταλάβουμε ότι ο πόνος και ο χαμός των ανθρώπων δεν έχουν πατρίδα, όπως πατρίδα δεν έχει ούτε το άδικο ούτε η βία, ούτε ο πόλεμος,