Αρχείο

Posts Tagged ‘Πανελλήνιες’

Τα … παιδεία παίζει!

17/07/2009 Σχολιάστε

Το ζήτημα της παιδεία  το έχουμε σχολιάσει πολλές φορές από αυτή τη στήλη. Αφορμή αυτή τη φορά οι τελευταίες ανακοινώσεις του Υπουργού Παιδείας κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου, και οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα που θα  οριστικοποιηθούν μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη.  Μεταξύ των άλλων, αλλαγές θα γίνουν στον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια (αλίμονο) αλλά και στον τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων.

paidia

Οι αλλαγές πάντως που θα γίνουν στο σύστημα εισαγωγής δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί, αλλά ο πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθηγητής κ. Γ. Μπαμπινιώτης έδωσε μια πρώτη γεύση. «Σύντομα αυτό που θα πετύχουμε είναι να απαλλάξουμε τους μαθητές και τις οικογένειές τους από το άγχος της αποτυχίας και της ανασφάλειας, δίνοντας περισσότερες ευκαιρίες να πλησιάσουν τα πανεπιστημιακά τμήματα». Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχουν σχολές με χαμηλή ζήτηση, στις οποίες θα μπορούν οι απόφοιτοι λυκείου να μπαίνουν χωρίς εξετάσεις!

Η εισαγωγή στις σχολές χωρίς εξετάσεις, θυμίζει ολίγον από προεκλογικές τσιριμόνιες και χατίρια, που σίγουρα θα μαζέψουν αρκετούς αδέσποτους ψήφους. Για να είμαστε όμως δίκαιοι θα πρέπει να θυμηθούμε ποιο είναι το όνειρο του Έλληνα γονιού: να δεί το παιδί του στο Πανεπιστήμιο. Τι και αν μπήκε χαριστικά, χωρίς εξετάσεις, με ψηφο-εκλογικά κριτήρια, αρκεί να έχει μια εξασφαλισμένη θέση στο ναό της Παιδείας. Η νοοτροπία των πανελληνίων δυστυχώς έχει δημιουργήσει έναν συγκεκριμένο τρόποι σκέψης και μια άτυπη κοινωνική απαξίωση για όσους δεν καταφέρνουν να περάσουν στα Πανεπιστήμια, και όχι γιατί δεν θα λάβουν την καλλίτερη (λέμε τώρα) εκπαίδευση, αλλά γιατί θα έχουν λιγότερες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας. Προσεγγίζουμε δηλαδή την εκπαίδευση με οικονομικά κριτήρια και με όρους αγοράς εργασίας!

Η ειρωνεία είναι η εξής: ενώ στην ουσία σιωπηλά δεχόμαστε ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι παρά ένα καλό ατού για την επαγγελματική μας σταδιοδρομία συνεχίζουμε να το φαντασιωνόμαστε ως υπέρτατο Ναό της Παιδείας! Η κοινωνία θα πρέπει να επιλέξει, τι είδους πανεπιστήμια θέλει: Πανεπιστήμια – επαγγελματικά κέντρα ή Πανεπιστήμια – Ακαδημίες. Δεν ξέρω ποια επιλογή είναι η σωστή, αλλά σε κάθε περίπτωση υπάρχει μόνο ένας δρόμος.

Η δεύτερη και πιο σημαντική αλλαγή κατά τη γνώμη μου αφορά τις δραστικές σε μαθήματα, ώρες διδασκαλίας, διδακτέα ύλη και εξετάσεις που σχεδιάζει σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Οι ώρες διδασκαλίας μάλιστα που θα κοπούν θα αντικατασταθούν με τη λεγόμενη «ζώνη πολιτισμού» και με παράλληλη εισαγωγή δίωρων εξωσχολικών δραστηριοτήτων στη διδακτική διαδικασία π.χ. αθλητικές δραστηριότητες, εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών κ.α.

Και εδώ κρύβεται η ουσία. Για να είμαι δίκαιος, θα πρέπει να πω ότι η συγκεκριμένη πρόταση με καλύπτει απόλυτα. Η αλλαγή στη φιλοσοφία του σχολείου, να γίνει δηλαδή περισσότερο κέντρο παιδείας, παρά κέντρο προετοιμασίας για τις εξετάσεις. Οι λόγοι είναι προφανείς.

Το θέμα από εδώ και πέρα είναι ποιες εξαγγελίες θα υλοποιηθούν οι εκλογικές – πυροτεχνήματα με τις ανοιχτές σχολές, ή οι ουσιαστικές  αλλαγές στην φιλοσοφία του σχολείου. Ας παραμείνουμε αισιόδοξοι.

Ας μετρήσουμε τα μόριά μας…

29/08/2008 Σχολιάστε

Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Σίγουρα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους όσους κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους, είτε αριστεύοντας είτε να περάσουν σε κάποια σχολή που τους άρεσε. Για αυτούς που δεν τα κατάφεραν δεν χρειάζεται ούτε απελπισία, ούτε τίποτα, η προσπάθεια συνεχίζεται. Η γενική αίσθηση είναι πως οι βάσεις ανέβηκαν κυρίως στις σχολές που εξασφαλίζουν ένα σίγουρο και σταθερό μέλλον με τη μορφή του διορισμού. Δύσκολοι καιροί για ρίσκο, καινοτομίες και πρωτοβουλίες, καλύτερα στα σίγουρα.

kids-2
Ας περάσουμε όμως στην ουσία. Κάθε φορά που βγαίνουν τα αποτελέσματα αντιλαμβάνομαι την μάχη που δίνουν μεταξύ τους οι υποψήφιοι για να συγκεντρώσουν τα περισσότερα μόρια και να περάσουν, συνήθως όχι σε κάποιο σχολή που τους αρέσει, αλλά σε κάποια σχολή που θα τους εξασφαλίσει κάποιο καλύτερο επαγγελματικό μέλλον. Με απλά λόγια οι πανελλήνιες εξετάσεις και η λογική του λυκείου έχουν ως μοναδικό στόχο, αντί της επιτυχίας στη ζωή,  την επιτυχία στην αγορά εργασίας. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα όπως το έχουμε διαμορφώσει έχει αποτύχει γιατί δεν προσφέρει παιδεία, ούτε καν εκπαίδευση, παρά μόνο μια καλή θέση στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη εταιρεία.

Θύματα είναι τα παιδιά, μαθητές που παλεύουν να συγκεντρώσουν βαθμούς και μόρια και πολλές φορές, μέσα από αυτή τη διαδικασία αγγίζουν τα όρια της παράκρουσης. Ο ανταγωνισμός για μία θέση στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τόσο μεγάλος που μου θυμίζει πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξάγεται όλο το χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται σε φροντιστήρια – μοναστήρια σαν σαμουράι, περνάνε από φοβερές δοκιμασίες, ανέχονται εξαντλητικά ωράρια και  φορτώνονται τρομερή πίεση καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια.  Έχουν επιτελεία και συμβούλους (γονείς – φροντιστήρια) , μαθαίνουν κόλπα και μυστικά (SOS) που θα τους δώσουν το πλεονέκτημα απέναντι στον εχθρό και κατεβαίνουν έτοιμοι  για να δώσουν την τελική μάχη των πανελληνίων. Ή ταν ή επί τας!

Και όλα, μα όλα, κρίνονται την ημέρα που ανακοινώνονται οι βάσεις. Τα δελτία ειδήσεων διακόπτουν το πρόγραμμά τους και οι μαθητές χτίζουν το μέλλον τους ανάλογα με τα μόριά τους και με τη στατιστική. Η πολιτεία έχει φροντίσει να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιολόγησης σύμφωνα με το οποίο σημασία έχει περισσότερο η επίδοση και ο βαθμός,  παρά η κλίση, η προσωπικότητα και οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή. Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό, γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα βλέπει τα παιδιά μας σαν μια μάζα.  Μόρια και αριθμοί από το 0 έως το 20.000, γιατί είναι πολύ εύκολο να χειριστείς αριθμούς παρά ανθρώπους.

Άραγε με ποιόν τρόπο αξιολογεί κάποιος άλλες πτυχές του μυαλού και της προσωπικότητας και της ψυχής ενός ανθρώπου, όπως την φαντασία, την δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη,  τον τρόπο επικοινωνίας και συνεργασίας με τους άλλους, στοιχεία που μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικά από την επίδοση στα μαθηματικά, την έκθεση ή τη χημεία. Δυστυχώς όμως σε ένα κουρασμένο εκπαιδευτικό σύστημα είναι εύκολο (;) να διδάξεις στα παιδιά αλγόριθμους και μιγαδικούς παρά να διευρύνεις την γνώση τους με πράγματα που δεν μπαίνουν σε κεφάλαια και ασκήσεις.

Δέχομαι ότι πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος αξιολόγησης των μαθητών για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά μας να χτίζουν τις ζωές τους πάνω σε αριθμούς και στατιστικές χωρίς αντίκρισμα. Αλλά μιας και δεν υπάρχει ασφαλής μέθοδος μέτρησης της φαντασίας των παιδιών μας ή της δικιάς μας βλακείας, ας μετρήσουμε τα μόριά μας να ησυχάσουμε.