Αρχείο

Posts Tagged ‘περιβάλλον’

Όλα τα μέρη έχουν την ίδια απόσταση από τον Παράδεισο … (και από την Κόλαση)

25/06/2010 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Άγγλο ουμανιστή Τόμας Μουρ (15ος αιώνας). Γνωστός κυρίως για το βιβλίο του με τον ομολογουμένως μεγάλο τίτλο: «Χρυσό βιβλίο, τόσο ωφέλιμο, όσο και διασκεδαστικό, για την καλύτερη διοίκηση του κράτους και για το νέο νησί Ουτοπία». Στο βιβλίο παρουσιάζει την χώρα-θαύμα «Ουτοπία», όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, δουλεύουν έξι ώρες την ημέρα, δεν γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, μοιράζουν τα αγαθά σύμφωνα με τις ανάγκες τους, και διοικούν οι ίδιοι. Στον ελεύθερο χρόνο τους ασχολούνται με τις επιστήμες και την τέχνη. Προσωπική ιδιοκτησία δεν υπάρχει, η μόρφωση είναι προσιτή σε όλους, κανένας δεν εκμεταλλεύεται και δεν καταπιέζει τον άλλον…

Ο Μουρ τα οραματίστηκε όλα αυτά σε μια εποχή που είχε να αντιμετωπίσει μια κοινωνία άδικη, φτωχή και καταπιεσμένη από τον σκληρό βασιλιά Ερρίκο τον 8ο, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως ο Άγγλος Νέρων! Αρκετά, όμως, με το παρελθόν και την Ουτοπία. Ας γυρίσουμε στην σκληρή πραγματικότητα του σήμερα…

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ – στον οποίον αποδίδεται η ιδέα πως τα ιδιωτικά συμφέροντα πρέπει να υποκαταστήσουν τις κυβερνήσεις – έλεγε πως ο κόσµος µας βρίσκεται στο κατώφλι μεγάλων και παγκόσμιων αλλαγών. Το µόνο που χρειαζόμαστε, εξηγούσε, είναι µια κρίση μεγάλης κλίµακας, που θα κάνει τους ανθρώπους να αποδεχθούν τη νέα παγκόσμια τάξη. Προφανώς, ο κύριος Ροκφέλερ ονειρεύεται μια νέα παγκόσμια τάξη, που θα εξυπηρετήσει κυρίως τα λίγα και ισχυρά συμφέροντα.

Και παρότι η προφητεία φαίνεται πως εκπληρώνεται μέσα από την οικονομική κρίση, οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι παρά απλά χάδια μπροστά στα δυνατά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η περιβαλλοντολογική κρίση. Οι μελέτες και οι έρευνες για τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας γράφουν ήδη τα κεφάλαια μιας ουτοπίας – κόλασης που πρόκειται να ζήσουμε. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά…

Η πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon της BP συνεχίζει να μολύνει καθημερινά τον κόλπο του Μεξικού με χιλιάδες τόνους πετρελαίου, προκαλώντας την πιο καταστροφική πετρελαιοκηλίδα στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ζημιές για το περιβάλλον είναι όχι απλά ανυπολόγιστες, αλλά και μη αναστρέψιμες!!!

Ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξή του, υπογράμμισε πως «με τον ίδιο τρόπο που η 11η Σεπτεμβρίου 2001 διαμόρφωσε οριστικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας και την εξωτερική μας πολιτική, η πετρελαιοκηλίδα θα μας ωθήσει να επανεξετάσουμε την περιβαλλοντολογική και ενεργειακή πολιτική μας για τα επόμενα χρόνια». «Είναι καιρός να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση από μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο προς νέες πηγές ενέργειας».

Ελπίζοντας πως αυτή η καταστροφή μπορεί να είναι μια ευκαιρία, αφήνω τον Νίκο Δρανδράκη (www.nylon.gr) να εξηγήσει πόσο μικρή είναι η απόσταση από την Κόλαση στον Παράδεισο: «Ο Thomas Friedman στο “Hot, Flat and Crowded” χρησιμοποιούσε μια παρομοίωση για να στοιχειοθετήσει την άποψή του ότι η ανθρωπότητα πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατό την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα. Έλεγε ότι σήμερα χρησιμοποιούμε ενέργεια “από την Κόλαση” (εννοώντας ότι την εξάγουμε αποκλειστικά κάτω από τη Γη – πετρέλαιο, άνθρακας, λιγνίτης, κλπ), και πρέπει να στραφούμε στην ενέργεια “από τον Παράδεισο”, δηλαδή πάνω από τη Γη (ήλιος, άνεμος)».

Συμφωνίες και ασυμφωνίες

19/12/2009 Σχολιάστε

Σταχυολογώ από τους τίτλους των εφημερίδων και των site πριν από μερικούς μήνες:
«Πρωτεύουσα της ελπίδας η Κοπεγχάγη», «Αισιοδοξία Γ.Γ. του ΟΗΕ για συμφωνία στην Κοπεγχάγη», «Συγκρατημένη αισιοδοξία για τη Σύνοδο στην Κοπεγχάγη», «Κοπεγχάγη: Ώρα για αποφασιστικότητα», «Πιο πράσινες πόλεις οραματίζονται οι δήμαρχοι στην Κοπεγχάγη», «Η Κοπεγχάγη είναι θέμα επιβίωσης», «Θετικό κλίμα στην Κοπεγχάγη», «Στην Κοπεγχάγη χτυπάει η καρδιά του πλανήτη»!

Ένα μήνα πριν, οι προσδοκίες όλων ήταν πολλές. Σίγουρα, κανένας δεν περίμενε τεράστιες αλλαγές από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά, τουλάχιστον, υπήρχε η αίσθηση ότι η Σύνοδος για το κλίμα θα είχε την σοβαρότητα που της αναλογεί και ότι τα θέματα για το περιβάλλον που απασχολούν όλους μας θα αντιμετωπίζονταν σοβαρά. Ήδη έχουν περάσει δέκα ημέρες από την έναρξη της Συνόδου, και, δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, οι τίτλοι των εφημερίδων θα διαψευστούν, και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο.

Καθώς δεν είναι ακόμα σαφές ποιοι θα είναι οι στόχοι μειώσεων των εκπομπών (κυρίως) των βιομηχανικών κρατών, με συνεχείς διακοπές, αποχωρήσεις και προστριβές, τη στιγμή που δεν έχει διαμορφωθεί ένα αποδεκτό κείμενο διαπραγματεύσεων, πάνω στο οποίο θα μπορούν να αποφασίσουν οι ηγέτες, είναι φανερό πλέον πως έχει υπάρξει πολύ μικρή πρόοδος στις διαπραγματεύσεις και οδεύουμε μάλλον σε ναυάγιο.

Είναι χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο, κατά το οποίο ο Γερμανός Υπουργός Περιβάλλοντος Norbert Roettgen ρώτησε τους συναδέλφους του Υπουργούς των ανεπτυγμένων χωρών τι μπορούν να κάνουν για να μειώσουν τις εκπομπές, μέσα στα όρια που έχει ορίσει η Επιστήμη ως πιο ασφαλή, και επικράτησε απόλυτη σιγή στην αίθουσα! Το μόνο που ακούστηκε ήταν η φωνή του Ιάπωνα Υπουργού, που ψέλλισε «να εξισορροπήσουμε αυτά που ζητάει η Επιστήμη με την πολιτική».

Ο συμπαθής Ιάπωνας, στην ουσία, προσπαθεί να πει αυτό που είναι αυτονόητο για τις κυβερνήσεις και τις βιομηχανίες. Να κόψουμε λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και κάπως να τα βολέψουμε στη μέση. Ναι μεν να προστατέψουμε το περιβάλλον, αλλά να προστατέψουμε και την ανάπτυξη, και την οικονομία, και τις πολιτικές μας επιλογές, ειδικά σε καιρούς οικονομικής κρίσης!

Η ανάγκη, όμως, για μια συμφωνία δεν προκύπτει από μια ρομαντική οικολογία της αγάπης για τις αρκούδες και τους πάγους, ούτε από βίτσιο και κακία απέναντι στις βιομηχανίες και τις κυβερνήσεις. Προκύπτει από τη συνειδητοποίηση ότι η κλιματική αλλαγή είναι η μεγαλύτερη περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

Περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, πάνω από 325.000.000 άνθρωποι επηρεάζονται, με κάποιον τρόπο, στη ζωή τους εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, σε 125 δις δολάρια ετησίως υπολογίζονται οι ζημιές που προκαλούνται από τις κλιματικές αλλαγές… όσο εμείς προσπαθούμε να κοψο-ράψουμε μια συμφωνία-ασυμφωνία.

Ζωή ποδήλατο

25/09/2009 Σχολιάστε

Και ενώ όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τις εκλογές, στα ψιλά πέρασε η Ευρωπαϊκή εβδομάδα κινητικότητας, 16 με 22 Σεπτεμβρίου,  και η μέρα χωρίς αυτοκίνητο. Στόχος, όχι απλά η ευαισθητοποίηση του κοινό, αλλά η πρακτική εφαρμογή των εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης για μια εβδομάδα, για ένα μήνα για πάντα. Ας σημειώσουμε ότι στην Ευρωπαϊκή προσπάθεια επισήμως συμμετέχουν μόνο δύο Ελληνικές πόλεις η Λαμία και το Πανόραμα Θεσσαλονίκης…οι υπόλοιποι ακόμα σβήνουν τα φώτα.

12093463196VIAvcF

Βέβαια από αυτή εδώ τη στήλη έχω εκφράσει κατά καιρούς την άποψή μου για τις παγκόσμιες ημέρες, ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν με το περιβάλλον – που τώρα τελευταία παρά έχει γίνει τσιχλόφουσκα και το αναμασά ο καθένας αφού το έχει εμπλουτίσει και με ένα σκασμό οικονομικούς και άλλους όρους. Παρόλα αυτά, θα μου συγχωρέσεις, ώ αναγνώστη μια παρασπονδία, και αφήνομαι στην κριτική σου,  αλλά ειδικά για το αυτοκίνητο, ένα άχτι το έχω και δεν μπορώ. Θέλω να το βγάλω από μέσα μου.

Για την προσωπική μου μετακίνηση μέσα στη Ναύπακτο έχω επιλέξει τον τελευταίο χρόνο το ποδήλατο. Πέρα από τα κλισέ και γνωστά επιχειρήματα – καλή άσκηση, δεν ρυπαίνει το περιβάλλον κτλ. – ο λόγος που το έκανα είναι περισσότερο πρακτικός παρά οτιδήποτε άλλο. Το ποδήλατο αποτελεί, τουλάχιστον για εμένα, τον πλέον αποδοτικό τρόπο μετακίνησης. Δεν κοστίζει, δεν χρειάζεται να εγκλωβιστείς στην απελπιστική κίνηση της Ναυπάκτου, δεν αναγκάζεσαι να ψάχνεις για παρκάρισμα σαν μανιακός, δεν ενοχλείς κανέναν όπου και να το αφήσεις και είναι πολύ πιο γρήγορο από ότι το βάδισμα, και ειδικά σε μια πόλη όπως η Ναύπακτος που είναι μαζεμένη σε έκταση και δεν έχει πολλές ανηφόρες, το ποδήλατο είναι ιδανικό.

Ένα βασικό πρόβλημα βέβαια σε μια πόλη σαν τη Ναύπακτο είναι το γεγονός ότι ο σχεδιασμός δεν έγινε ποτέ για τους πεζούς και τα ποδήλατα. Φτιάξαμε δρόμους που εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα αυτοκίνητα, και αυτά σε πεπερασμένο αριθμό. Και φυσικά αγνοούμε  παντελώς οποιοδήποτε άλλο μέσο μετακίνησης, για τα μαζικά μέσα μεταφοράς δεν το συζητάμε καν! Ευτυχώς τον τελευταίο χρόνο έγινε ένα τμήμα ποδηλατόδρομου  στο Γρίμποβο και συνεχίζεται και σε ένα μεγάλο κομμάτι της Ναυπάκτου, έτσι από ότι φαίνεται σε λίγο καιρό θα έχουμε έναν ωραιότατο ποδηλατόδρομο στη διάθεση μας, αρκεί να μην τον χρησιμοποιήσουμε ως parking!

Οι υποδομές, με λίγη υπομονή, γίνονται. Το θέμα είναι η νοοτροπία και η στάση ζωής που υιοθετούμε ο καθένας ατομικά αλλά και ως σύνολο. Γιατί όσο και αν θέλει κάποιος μεμονωμένα να χρησιμοποιήσει εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης, θα πρέπει να υπάρχει και ένας στοιχειώδης σεβασμός και από τους υπόλοιπους, και όχι να καβαλάς το ποδήλατο και να κάνεις το σταυρό σου μη σε πατήσει ο πρώτος απρόσεκτος οδηγός!

Πέρα λοιπόν από τις ευρωπαϊκές εβδομάδες, τις παγκόσμιες μέρες, τις πολιτικές εξαγγελίες για σεβασμό στο περιβάλλον και πράσινη ανάπτυξη, ας δώσουμε λίγο παραπάνω σημασία σε πράγματα που μπορούμε να κάνουμε εμείς. Και αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε σήμερα τον τρόπο ζωής μας, τουλάχιστον ας σεβαστούμε αυτό΄ςυ που επιλέγουν κάτι άλλο και ας μην τους κάνουμε τη ζωή ποδήλατο.

Μόνο ένα σεισμός μας σώζει

17/07/2009 Σχολιάστε

Η πόλη Λ’Άκουιλα είναι μια όμορφη πόλη με πολλά στενά δρομάκια και κτίρια και εκκλησίες της εποχής της Αναγέννησης. Βρίσκεται στο κέντρο της Ιταλίας, στη κοιλάδα που σχηματίζει ο ποταμός Ατέρνος, ανάμεσα στα Απέννινα Όρη, με το όρος Γκραν Σάσσο στα βορειοανατολικά. Πέρα όμως από το μάθημα γεωγραφίας η πόλη είναι γνωστή γιατί πρίν λίγους μήνες  χτυπήθηκε (ξανά) από τον Εγκέλαδο, Στις 6 Απριλίου 2009 ένας ισχυρός σεισμός ισχύος 6,3 ρίχτερ, με επίκεντρο λίγο έξω από την Λ’Άκουιλα συγκλόνισε την πόλη με αποτέλεσμα νεκρούς, τραυματίες και χιλιάδες άστεγους.

pagoi

Η πόλη επιλέχτηκε για την διεξαγωγή της συνόδου κορυφής της G8, όπου κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, οι ηγέτες των οχτώ κρατών, συζητούν για την οικονομική κρίση και τις κλιματικές αλλαγές. Πέρα από τα παραπολιτικά και το παρασκήνιο, η σύνοδος έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μέσα από αυτή καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό η πολιτική ατζέντα, οι επιδιώξεις και οι στρατηγικοί στόχοι των οχτώ πιο ανεπτυγμένων κρατών. Αυτές οι πολιτικές είναι εκείνες που τελικά επιβάλλονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και στα υπόλοιπα κράτη του πλανήτη.

Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία να δούμε ποια είναι τα συμπεράσματα. Προσωπικά μένω στην  απόφαση που αν και δεν ανακοινώθηκε ακόμα επίσημα αναφέρει ότι,  οι μεγάλες οικονομίες του πλανήτη που ευθύνονται για το 80% των εκπομπών αερίων τα οποία προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, εγκατέλειψαν το στόχο τους για μείωση κατά το ήμισυ των εκπομπών αυτών ως το 2050. «Υπάρχει η δέσμευση από την πλευρά τους να μειώσουν σημαντικά τις εκπομπές αυτές παγκοσμίως, αλλά όχι κατά το ήμισυ», τονίζουν οι πηγές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα νέα για το περιβάλλον είναι άσχημα, ειδικά σε μια περίοδο που τα μηνύματα από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα είναι όλο και πιο ανησυχητικά. Θα περίμενε λοιπόν κανείς από τους ηγέτες να αναλάβουν  αν όχι περισσότερες δράσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τουλάχιστον να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους. Αυτή τη φορά το άλλοθι είναι η οικονομική κρίση, με τον φόβο της ύφεσης, οι κυβερνήσεις αρνούνται να πιέσουν τις βιομηχανίες και αποφεύγουν να προχωρήσουν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις.

Το τραγικό είναι ότι ο άνθρωπος τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο του σύμπαντος. Σα να μην καταλαβαίνουμε ότι αποτελούμε μόνο ένα κομμάτι του οικοσυστήματος, με το οποίο είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι και από τιο οποίο εξαρτάται η επιβίωσή μας. Η οικονομική κρίση, τα μοντέλα οικονομίας, οι αναλύσεις και τα πολιτιστικά – οικονομικά συστήματα δεν είναι παρά πύργοι από τραπουλόχαρτα. Ο σεισμός στην Λ’Άκουιλα, θα έπρεπε να είχε δείξει στους ηγέτες μας το πόσο αδύναμοι είμαστε μπροστά στη φύση, και πόσο εύκολα μπορούν να καταρρεύσουν όλα τα ανθρώπινα οικοδομήματα.

Μήπως έχει δίκιο λοιπόν ο Νικόλας Άσιμος που τραγουδάει: «μόνο ένας σεισμός μας σώζει»

Έφτασε η ώρα της γής….

27/03/2009 1 Σχολιο

Προφανώς θα το έχετε ακούσει από παντού. Το Σάββατο στις 8.30 σβήνουμε τα φώτα σε ολόκληρη τη γη σε μια προσπάθεια συλλογικής δράσης ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Προφανώς και είμαι από αυτούς που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία όμως παρόλα αυτά όμως έχω πολλές και σοβαρές ενστάσεις…

Τι και αν η Ελλάδα είναι ουραγός σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, οι Έλληνες ωστόσο αποφάσισαν να κόψουν πρώτοι το νήμα στην παγκόσμια κινητοποίηση για τη Γη με τη μεγαλύτερη συμμετοχή παγκοσμίως. Μέχρι στιγμής το συντριπτικό ποσοστό των πολιτών δηλώνει ότι θα συμμετάσχει στην κινητοποίηση ενώ συμμετοχή έχουν 709 επιχειρήσεις, 334 Δήμοι και Κοινότητες, περισσότερα από 212 σχολεία, και περισσότεροι από 181 φορείς.

wratisgis

Η τόσο μεγάλη συμμετοχή με κάνει να αναρωτιέμαι το εξής απλό: μα καλά αφού είμαστε τόσο συνειδητοποιημένοι πολίτες, οι πολιτικοί μας έχουν τέτοιες ευαισθησίες, οι επιχειρήσεις μας τέτοια αγάπη για το περιβάλλον και τα παιδιά μας στο σχολείο λαμβάνουν περιβαλλοντική παιδεία, πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατό στη χώρα μας, όλες οι δημόσιες υπηρεσίες να έχουν το βράδυ ανοιχτά τα φώτα, να σπαταλάμε περισσότερο πετρέλαιο για θέρμανση από ότι στην κρύα Νορβηγία, να χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητό μας ακόμα και για να πάμε στο περίπτερο, οι πολιτικοί μας να οδηγού τζιπ που καίνε μαζουτ, να μην έχουμε ξεχωριστό υπουργείο περιβάλλοντος, να χτίζουμε – τσιμεντώνουμε τα πάντα, να μην έχουμε πάρκα στις πόλεις μας, να καίμε τα δάση μας, να μολύνουμε το νερό μας από τις βιομηχανίες, να έχουμε ακόμα χωματερές, να πετάμε μπάζα στα ρέματα να έχουμε ΧΥΤΑ που δεν λειτουργούν, να αρνιώμαστε της ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και χίλια τόσα άλλα.

Δυστυχώς όλα τα παραπάνω με κάνουν να είμαι τουλάχιστον επιφυλακτικός, έχω την αίσθηση ότι η «ώρα της Γής» θα γίνει ένα πανηγύρι για να το εκμεταλλευτούν οι κάθε λογής «ευαίσθητοι» δήμαρχοι, μεγάλο-επιχειρηματίες, φορείς που θα βρουν την ευκαιρία να μας πείσουν για το πόσο σημαντική προτεραιότητα είναι για αυτούς το περιβάλλον, το ίδιο περιβάλλον που οι ίδιοι κάθε μέρα καταστρέφουν είτε με την αδράνειά τους είτε με την συμμετοχή τους.

Αλλά ας μην εκπλησσόμαστε. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το «περιβάλλον» είναι μια λέξη που πουλάει. Το χρησιμοποιούν όλοι, ανεξαρτήτως στάσης ζωής και πεποιθήσεων, για να συγκεντρώσουν ψήφους, να πουλήσουν προϊόντα, να προβάλλουν τον εαυτό τους, να διεκδικήσουν θέσεις , ακόμα και να ρίξουν γκόμενες.

Για να μην θεωρηθώ μηδενιστής, μακάρι να συμμετάσχει ολόκληρος ο κόσμος. μακάρι το περιβάλλον να γινόταν ring tone και η οικολογία μόδα, μακάρι να αρκούσε αυτό για να σώσουμε τον πλανήτη μας. Συμφωνώ στην παγκόσμια δράση και πιστεύω στις κινητοποιήσεις, με την βασική προϋπόθεση αυτές να γίνονται με επίγνωση και να έχουν διάρκεια, επίγνωση ότι αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό και διάρκεια της πράξης μας γιατί μια ώρα δεν φτάνει.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν η Ελλάδα θα έχει τη μεγαλύτερη συμμετοχή, ούτε αν θα συσκοτιστεί για μια ώρα η ανθρωπότητα. Σημασία έχει να μην εξαντλούμε την ευαισθησία των ανθρώπων σε ένα event της μίας ώρας, αλλά να κάνουμε τόπο ζωής μας την ισορροπία και το σεβασμό στο περιβάλλον, συνειδητοποιημένα και υπεύθυνα, όχι για μια ώρα ή ένα χρόνο, αλλά για όλη μας τη ζωή.

Πράσινα σπίτια, πράσινος πλανήτης.

20/02/2009 Σχολιάστε

Δεν ξέρω αν έτυχε να δείτε τη νέα διαφήμιση του ΥΠΕΧΩΔΕ για το περιβάλλον. Με λίγα λόγια δείχνει έναν τύπο που αγανακτεί με τους υπεύθυνους που δεν κάνουν τίποτα για το περιβάλλον, την μόλυνση, το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Την ίδια στιγμή ο ίδιος ανοίγει τέρμα το καλοριφέρ, οδηγεί το τζιπ του και πετάει σκουπίδια στο δρόμο. Η διαφήμιση είναι σίγουρα γουστόζικη και βασίζεται σε μια πολύ βασική αρχή. Να μας πείσει ότι σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον όλοι είμαστε υπεύθυνοι και όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι.

greenhouse
Πρώτα από όλα να διευκρινίσω ότι συμφωνώ με το πνεύμα τις διαφήμισης. Το περιβάλλον κινδυνεύει, και σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα που περνάνε από το χέρι μας.. Δύο ακόμα γεγονότα  που δείχνουν την τάση, ένα τοπικό και ένα πανελλήνιο. Ο Δήμος Ναυπάκτου ξεκινάει πρόγραμμα ανακύκλωσης. Δεν συμφωνώ με την διαδικασία, αλλά είναι μια καλή αρχή, ας συμμετέχουμε όλοι. Το κράτος με τη σειρά του ανακοίνωσε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα χρηματοδότησης για τα πράσινα σπίτια. Αντιγράφω από τα ΝΕΑ:

«Κίνητρα σε νοικοκυριά υπό μορφήν επιδοτήσεων, ύψους κατά μέσον όρο 15.000 ευρώ ανά σπίτι, για παρεμβάσεις εξοικονόμησης ενέργειας στις κατοικίες τους, σε συνδυασμό πιθανόν με φοροαπαλλαγές, ετοιμάζει το υπουργείο Ανάπτυξης με στόχο τη μείωση της ενεργειακής σπατάλης του κτιριακού τομέα. Το πρόγραμμα συγχρηματοδοτείται από την Ε.Ε. Το ποσό της επιδότησης θα κυμαίνεται μεταξύ του 40% και του 70% του συνολικού κόστους αναλόγως και του είδους της κάθε παρέμβασης.»

Πώς ορίζεται όμως ένα «πράσινο» σπίτι; σίγουρά όχι από το χρώμα. Στην ουσία ένα πράσινο σπίτι έχει δημιουργηθεί με στόχο να εξοικονομεί ενέργεια. Και για να μην πηγαίνει το μυαλό μας σε επιστημονική φαντασία, και περίεργες τεχνολογίες, τα πράγματα είναι πιο πρακτικά. Αντικατάσταση των κουφωμάτων με διπλά τζάμια, θερμομόνωση των τοίχων και της ταράτσας, αντικατάσταση των καυστήρων με νέας τεχνολογίας,  αντικατάσταση των λαμπτήρων πυρακτώσεων με λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας, τοποθέτηση ηλιακού, σκίαστρα για τα ανοίγματα, ανεμιστήρες οροφής, αισθητήρες για έλεγχο της θερμοκρασίας, κ.ά. Η λογική είναι να  χρησιμοποιήσουμε έξυπνους και απλούς τρόπους, ώστε να μειώσουμε την ενεργειακή σπατάλη των σπιτιών μας.

Σίγουρα πολλοί θα είναι επιφυλακτικοί στο να προχωρήσουν σε τέτοιου είδους επενδύσεις, ειδικά στην τρέχουσα  οικονομική συγκυρία, αλλά ας μην μείνουμε σε αυτό το γεγονός. Το ζήτημα  είναι ότι οι λύσεις πλέον είναι απλές και άμεσες, οι τεχνολογίες διαδεδομένες και προσιτές, και το οικονομικό όφελος από την εξοικονόμηση ενέργειας είναι ένα πολύ καλό κίνητρο.

Βέβαια το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι χρησιμοποιώντας όλες αυτές τις τεχνολογίες δεν κάνουμε μόνο το σπίτι μας πράσινο αλλά συμβάλλουμε στο να παραμείνει πράσινος ο πλανήτης, αυτό το μεγάλο οικοσύστημα που είναι το σπίτι όλων μας.

Θα ήθελα να είμαι κηπουρός…

13/02/2009 Σχολιάστε

…Ο Βαγγέλης Γερμανός τραγουδούσε πρίν από αρκετά χρόνια και είμαι σίγουρος ότι πολύ θα ήταν αυτοί που θα σιγοσφύριζαν το τραγουδάκι και  ήθελαν να δημιουργούν κήπους, να φυτεύουν γλάστρες, να σκαλίζουν παρτέρια, να κλαδεύουν τα δεντράκια, να βρίσκονται κοντά στη φύση, και όλα αυτά τα χαριτωμένα. Αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε να εξασκεί αυτό το όμορφο επάγγελμα; Εδώ ο Αντώνης Νικοπολίδης θέλησε να γίνει κηπουρός στο δήμο Αμαρούσιου.

kipouros
Αλίμονο όμως, γιατί ενώ σε άλλες συνθήκες θα χαιρόμασταν να βλέπουμε τους κηπουρούς στην πόλη, πλέον θα πρέπει να τους φοβόμαστε. Θα θυμάστε πρίν λίγες ημέρες την είδηση για το πάρκο στην Κυψέλη που εξαφάνισε ο Νικήτας Κακλαμάνης. Φαίνεται ότι την δόξα του ζήλεψαν και τοπικοί παράγοντες για αυτό και βάλθηκαν να κόψουν ακόμα μερικά δέντρα στην πόλη μας. Με λύπη περνάω κάθε πρωί  αυτές τις μέρες από το Κεφαλόβρυσο και βλέπω αντί για δέντρα, όρθια κούτσουρα, και απλά ρωτάω γιατί;

Είμαι σίγουρος ότι θα πάρω απάντηση από τους αρμοδίους, προφανώς και θα υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, κάποια τουλάχιστον λογικοφανής εξήγηση, έστω μια γνωμάτευση ότι θα πρέπει να κοπούν. Γιατί για να κόψεις ένα δέντρο χωρίς λόγο θα πρέπει να είσαι …. σχιζοφρενής. Το θέμα όμως δεν είναι αν θα βρούμε δικαιολογία, για να εξηγήσουμε αν θα έπρεπε να κοπούν τα δέντρα. Το ζήτημα είναι ότι σε έναν κόσμο που τα δέντρα – τουλάχιστον στο αστικό τοπίο – θα γίνουν και αυτά είδος προς εξαφάνιση, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προστατεύουμε τα λίγα που έχουμε χωρίς καμία άλλη σκέψη.

Δεν θα μπω καν στην διαδικασία να εξηγήσω γιατί τα δέντρα είναι σημαντικά και το ρόλο που παίζουν γενικότερο στο περιβάλλον και ειδικότερα στο αστικό περιβάλλον. Και φυσικά δεν εννοώ μόνο τις οικολογικές συνέπειες,  – γιατί δεν θα σωθεί ο κόσμος από ένα  – δύο δέντρα στο Κεφαλλόβρυσο, κυρίως όταν βλέπεις εκατομμύρια να καίγονται στην Αυστραλία  – με ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο οι συνέπειες στο συλλογισμό μας. Δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει ακόμα πώς το πράσινο δεν είναι για να ομορφαίνει το χώρο και την αυλή μας, δεν είναι μια προαιρετική πολυτέλεια, αλλά μια από τις πιο σημαντικές παραμέτρους που επιδρούν στην υγεία μας, την ψυχολογίας μας, την καθημερινότητά μας και χίλιες δύο ακόμα εκφάνσεις της ζωής μας, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Σαν κοινωνία βλέπουμε  κάθε μέρα και από ένα δεντράκι να κόβεται με κάποια λογική δικαιολογία. Και το έχουμε δεχτεί πλέον ως κάτι ναι μεν αναγκαίο και αποδεκτό αλλά ταυτόχρονα στενάχωρο και λυπηρό, γιατί εκτός των άλλων μάθαμε να μας χαρακτηρίζει αυτή η «ευαισθησία» για το περιβάλλον.

Η «ευαισθησία» έχουν οι δήμαρχοι που τυπώνουν φυλλάδια για να τονίσουν το οικολογικό τους προφίλ, οι εφημερίδες που μαζί με το ένθετο για το περιβάλλον κυκλοφορούν και ένα σκασμό DVD σε πλαστική σακούλα, και οι μεγάλες επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις για να μας πουλήσουν φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα που θα γίνουν σκουπίδια.

Είναι θέμα αντίληψης και όχι ευαισθησίας, γιατί η ευαισθησία χάθηκε ούτως η άλλως όταν αρχίσαμε να τραγουδάμε τον «σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι» αντί για το «θα ‘θελα να ΄μουν κηπουρός»