Αρχείο

Posts Tagged ‘πολιτική’

Ηλεκτρονική διοίκηση, ηλεκτρονική διακυβέρνηση και ηλεκτρονική δημοκρατία.

16/10/2009 Σχολιάστε

Ο όρος μπήκε στο λεξιλόγιό μας και στην πολιτική ατζέντα τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την ιντερνετική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia: Με τον όρο ηλεκτρονική διακυβέρνηση (e-government) χαρακτηρίζεται γενικά η εισαγωγή των τεχνολογιών της πληροφορικής και των υπολογιστών στη δημόσια διοίκηση και οι νέες διοικητικές πρακτικές, τις οποίες οι τεχνολογίες αυτές εισήγαγαν.

e-gov

Υπάρχουν δύο φιλοσοφικές αντιλήψεις σχετικά με την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση. Για μερικούς η Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση είναι «η εφαρμογή εργαλείων και τεχνικών της ηλεκτρονικής πρακτικής στη λειτουργία της διακυβέρνησης». Αυτή η αντίληψη εστιάζει στην αποδοτικότητα χρήση των μέσων με στόχο την ευκολότερη και καλύτερη διαχείριση, τη μείωση του χρόνου διεκπεραίωσης και φυσικά τη μείωση του κόστους.

Με λίγα λόγια, και σε ότι αφορά την Ελλάδα, στο βαθμό που η τεχνολογία κατάφερε να μπει στη διοίκηση του κράτους, αυτό έγινε με στόχο να καταφέρει ο πολίτης να  παρακάμψει τον δαιδαλώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό του δημοσίου και να εξασφαλίσει το ελάχιστο: ότι δεν θα ταλαιπωρηθεί και δεν θα χάσει χρόνο. Όποιος έχει κάτσει έστω και μια φορά σε ουρά στο ΙΚΑ ή στην εφορία, δεν μπορεί παρά να είναι ευγνώμων για τις ευκολίες της τεχνολογίας.

Λίγο πολύ κάποιες υποδομές φαίνεται να λειτουργούν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.  Το δίκτυο Taxis ήταν μια πετυχημένη πρακτική, όπως και το δίκτυο του ΚΕΠ. Το IKA επίσης κάποιες υπηρεσίες, Το Ερμής (Portal της Δημόσιας Διοίκησης) ξεκίνησε, αλλά ελάχιστη είναι αυτοί που το γνωρίζουν ενώ το Σύζευξις (διασύνδεση των υπηρεσιών του Δημοσίου), δυστυχώς ακόμα δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πάντως έπρεπε να φτάσουμε στο 2009 για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε τα αυτονόητα.

Ας μην ξεχνάμε όμως πώς η τεχνολογία από μόνη της δεν μπορεί να αποτελέσει λύση των προβλημάτων, ούτε του κράτους και προφανώς ούτε των πολιτών. Όπως αποδείχτηκε, δεν αρκεί ένας υπολογιστής ή ένα πληροφοριακό σύστημα, ή μια σειρά από εξαγγελίες αυτό που είναι απαραίτητο είναι αλλαγή της φιλοσοφίας.

Για την ώρα, στην Ελλάδα δεν μιλάμε για ηλεκτρονική διακυβέρνηση αλλά για ηλεκτρονική διοίκηση. Ο πολίτης δεν μπορεί να συμμετέχει σε διαδικασίες, δεν μπορεί να πάρει μέρος στην διαβούλευση για θέματα και ζητήματα που τον ενδιαφέρουν, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις νέες τεχνολογίες παρά μόνο ως θεατής.

Η βασική ιδέα πίσω από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση βρίσκεται στη χρήση των  μέσων και την δυναμική που μπορεί να παρέχει η τεχνολογία για να ενισχύσει την συμμετοχή του πολίτη. Το κέντρο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης δεν βρίσκεται στο κράτος αλλά στον ενεργό πολίτη,  που έχει άποψη και θέλει να την καταθέσει, που θέλει να ασκήσει κριτική και έλεγχο, που θέλει να συμμετάσχει στις αποφάσεις όχι ψηφίζοντας κομματικούς αντιπροσώπους, αλλά μέσα από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους πολίτες και με την πολιτεία. Από αυτό τον στόχο είμαστε μακριά ακόμα.

Βέβαια το πώς και το πόσο εύκολα η ηλεκτρονική διοίκηση, μπορεί να γίνει ηλεκτρονική διακυβέρνηση, και γιατί όχι, ηλεκτρονική δημοκρατία, είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα…

Advertisements

e – κκλησία του Δήμου

14/11/2008 Σχολιάστε

Η σκόνη κατακάθεται σίγα – σιγά μετά την πανηγυρική νίκη του Ομπάμα στις εκλογές των ΗΠΑ. Δεν θα σχολιάσω τις προσδοκίες που προκύπτουν  από την εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου. Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα.

periklis

Η μεγάλη κουβέντα που έχει ξεκινήσει είναι ο ρόλος που έπαιξαν τα νέα μέσα σε αυτή την νίκη. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παραδοσιακά σε εκλογικές περιόδους το μεγαλύτερο κομμάτι της επικοινωνίας γίνεται μέσα από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες. Αυτός ο τρόπος προσέγγισης των πολιτών δημιουργεί κάποια  πρόβλημα. Πρώτα από όλα ο πολιτικός χάνει την άμεση επαφή με την κοινωνία και τους ψηφοφόρους του, και αντιλαμβάνεται  τόσο ο ίδιος όσο και οι πολίτες, την πραγματικότητα μέσα από την – σκόπιμη πολλές φορές – διάθλαση της οθόνης. Η επικοινωνία με τα παραδοσιακά μέσα είναι καταδικασμένη να είναι μονόδρομη.

Ο Ομπάμα έπραξε το αυτονόητο. Σε μια δημοκρατία οι πολιτικές δεν ορίζονται από τον αρχηγό, αλλά από την κοινωνία. Ο πολιτικός γίνεται απλά φορέας και εκπρόσωπος της βούλησης του λαού αυτό ακριβώς συνέβηκε στην Αμερική, ο νέος πρόεδρος στην πραγματικότητα δεν παρείχε καμία καινοτόμα ιδέα, απλά κατάφερε να εκφράσει το γενικό συναίσθημα της κοινωνίας για αλλαγή.

Πώς το κατάφερε αυτό;  Ο Ομπάμα σίγουρα είναι χαρισματικός ρήτορας, έχει δύναμη λόγου και πείθει και όποιος πείθει επιβάλετε. Αλλά. Το μυστικό είναι στο ότι οι σύμβουλοι και το επιτελείο των δημοκρατικών κατάλαβαν που χτυπάει η καρδιά της σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας. Και ο χώρος αυτός είναι το διαδίκτυο. Πού αλλού, σε ποιόν χώρο, σε ποιόν τόπο και σε ποια εποχή η διακίνηση ιδεών, πληροφορίας απόψεων και διαλόγου ήταν τόσο έντονη;

Από την στήλη αυτή πολλές φορές έχω υποστηρίξει την τρομερή δύναμη που αποκτούν οι άνθρωποι χάρη στις δυνατότητες της νέας εποχής. Δεν θα δίσταζα λοιπόν να πω ότι η Αμερική έκανε το πρώτο βήμα προς μια νέας μορφής κοινωνία.Πλέον το μεγάλο στοίχημα, είναι πως και σε ποιο βαθμό το κράτος  θα κάνει τους πολίτες ενεργό μέρος της άσκησης εξουσίας. Πόσο θα συνεχίσει να αντλεί ενέργεια από τους πολίτες που οργανώνονται και συμμετέχουν πρώτιστα μέσω του Internet, πόσο θα τους κάνει μέρος της προσπάθειας μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Η νέα αυτή σχέση είναι αμφίδρομη: το κράτος ανοίγει όλα τα δεδομένα και τις πληροφορίες του προς τους πολίτες που με τη σειρά τους ως ενημερωμένοι – και συνεπώς υπεύθυνοι – πολίτες ανοίγουν τη δεξαμενή ιδεών συμβάλωντας στην διαμόρφωση της πολιτικής.  Το επιτελείο του Ομπάμα καλεί ήδη τους πολίτες να στείλουν τις ιδέες τους, στη διαδικτυακή διεύθυνση http://www.change.gov συμμετέχοντας έτσι και στην κατάρτιση των νέων νόμων και ήδη συζητείται η σκέψη, κάθε νομοσχέδιο προτού πάει στη Γερουσία να τίθεται σε δημόσια διαβούλευση μέσω του διαδικτύου.
«Αυτή είναι η Αμερική σας, αυτή είναι η κυβέρνησή σας», αναγράφεται στην πρώτη σελίδα. «Στείλτε τις ιδέες σας και γίνετε κομμάτι της προσπάθειας να φέρουμε θετική αλλαγή στη χώρα μας». Μια διαδικτυακού τύπου εκκλησία του Δήμου;

Όλα τ’ άπλυτα στη φόρα

02/11/2007 Σχολιάστε

Σκηνή νούμερο ένα. Γνωστός για τον εκρηκτικό του χαρακτήρα ο Νικολά Σαρκοζί ξαναχτυπά σε μία πρόσφατη συνέντευξή του. Άφησε στα κρύα του λουτρού την δημοσιογράφο γνωστού αμερικανικού δικτύου, όταν εκείνη επέμενε να του κάνει ερωτήσεις για την σχέση του με τηγυναίκα του Σεσιλιά.

aplita

Η ιστορία του Σαρκοζί είναι πραγματικά βγαλμένη από τη ζωή. Την ιστορία περιγράφει η πρώην γυναίκα του: «Απλά ήμασταν ένα συνηθισμένο ζευγάρι σε μια ασυνήθιστη κατάσταση και δεχόμασταν ασυνήθιστες πιέσεις που δεν μπορέσαμε ν’ αντέξουμε» είπε. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά. Τα ζευγάρια σμίγουν, χωρίζουν, ξανασμίγουν, παντρεύονται, παίρνουν διαζύγιο… με τον έρωτα δεν υπογράφεις συμβόλαιο.

Σκηνή νούμερο δύο. Στην μάχη για το χρίσμα για την προεδρική υποψηφιότητα στις ΗΠΑ, οι υποψήφιοι, με πρώτη και καλύτερη την Χίλαρι Κλίντον, επιστρατεύουν τις κόρες τους ως επικοινωνιακό μέσο. Έξοδοι σε μοντέρνα μαγαζιά, κοινές εμφανίσεις, και η ατζέντα δεν έχει τέλος.

Τομοντέλο αυτό φαίνεται ότι υιοθέτησε και οΒ.Βενιζέλος ως όπλο του στην μάχη της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ. Βόλταρε στην Θεσσαλονίκη παρέα με την κόρη του και έπειτα βάλθηκε να μας πείσει για τις χορευτικές του ικανότητες.

Οι δύο αυτές σκηνές από την επικαιρότητα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από τη μία ο πολιτικός, μετρ της αυτοπροβολής ο οποίος γνωρίζοντας ότι πρέπει να πλασάρει τον εαυτό του, “βγάζει στη φόρα” την προσωπική του ζωή, και την εκμεταλλεύεται για να καρπωθεί εντυπώσεις και ψήφους. Προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ένας από εμάς και να μας φέρει κοντά του. Οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι κερδίζοντας την συμπάθεια μπορούν να κερδίσουν και τις εκλογές.

Από την άλλη επειδή η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα και συμβαίνουν και ατυχίες, πολλές φορές η προβολή της προσωπικής του ζωής μπορεί να γυρίσει σε βάρος του. Αυτό το ρίσκο πρέπει να το καταλάβει οποιοσδήποτε εκθέτει και χρησιμοποιεί μ’ αυτό τον τρόπο τις ιδιωτικές του στιγμές. Πρέπει να είναι σ’ ετοιμότητα να δεχτεί αμήχανες ερωτήσεις, να υποστεί ανηλεή σάτιρα ή να έρθει σε σύγκρουση. Οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι μ’ ένα προσωπικό σκάνδαλο μπορούν να ρίξουν μια κυβέρνηση.

Ο πολιτικός, όπως και κάθε δημόσιο πρόσωπο, έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, και πραγματικά, το τι κάνει στο σπίτι του, το πώς τρώει τα αυγά του, το τι μουσική ακούει ή τι κάνει στο κρεβάτι του, δεν νομίζω ότι μας αφορά. Όπως δεν αφορά κανέναν το τι κάνω εγώ στον ιδιωτικό μου χώρο. Αρκεί να μην παρασκευάζω εκρηκτικούς μηχανισμούς ή ναρκωτικά, ή να μην δολοφονώ ανηλίκους ή οτιδήποτε άλλο που καταπατά τους νόμους.

Προσοχή όμως, το ζήτημα της ιδιωτικότητας έχει έρθει πολλές φορές στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε με τα “προσωπικά δεδομένα” και τις κάμερες στους δρόμους. Βέβαια το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ μικρά στιγμιότυπα της καθημερινότητας και με δεδομένο τις ταχύτατες αλλαγές ειδικά στον κόσμο της πληροφορίας και της πληροφόρησης σίγουρα ως κοινωνία θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την έννοια του ιδιωτικού.

Δεν μιλάω για το πώς ορίζουμε το ιδιωτικό, το προσωπικό, τις ιδιαίτερες στιγμές μας, αλλά πως το διαχειριζόμαστε. Ο πολιτικός μπορεί να το χρησιμοποιήσει επικοινωνιακό τρικ, αρκεί να μπορεί ν’ αντέξει τις συνέπειες αν κάτι πάει στραβά. Εγώ μπορώ να δημοσιεύω προσωπικά video στο youtube γνωρίζοντας ότι μπορεί να τα δει ο οποιοσδήποτε. κ.ο.κ.

Το ερώτημα είναι ποιος τελικά μας προστατεύει από τον εαυτό μας;

Όταν μεγαλώσω θέλω να πάρω Νόμπελ!

26/10/2007 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από το in.gr : “Oπρώην αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ και η Διακυβερνητική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Αλλαγές τιμήθηκαν την Παρασκευή με το Νόμπελ Ειρήνης για το 2007 για τις προσπάθειές τους να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ήταν η χρονιά του Αμερικανού πρώην αντιπροέδρου, ο οποίος τιμήθηκε νωρίτερα το 2007 και με το βραβείο Όσκαρ για το ντοκιμαντέρ του “Μία Άβολη Αλήθεια”, με θέμα τις καταστροφικές συνέπειες που έχει για τον πλανήτη Γη η υπερθέρμανση του πλανήτη ως συνέπεια των ενεργειών του ανθρώπου”.

inconvenient0truth

Πρώτα από όλα, η βράβευση ενός ανθρώπου για το έργο του σχετικά με την αφύπνιση του κόσμου για το περιβάλλον δείχνει για άλλη μια φορά πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα το, κυριολεκτικά και μεταφορικά, “φλέγον” ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Κάνω μια καλοπροαίρετη ερώτηση.

Ο κύριος Γκορ υπήρξε για μια μεγάλη περίοδο, αντιπρόεδρος της μεγαλύτερης δύναμης τουπλανήτη, τωνΗΠΑ (χαρακτηρίστηκεαπό τους αντιπάλους του «άχρωμος και άοσμος» αντιπρόεδρος). Γιατί όλα αυτά που με τόσο πάθος υπερασπίζεται σήμερα, δεν τα εφάρμοσε όταν είχε δύναμη στα χέρια του; Γιατί δεν προώθησε πολιτικές γιατο περιβάλλον όταν είχε μίατόσο ισχυρή θέση; Γιατί τέλος πάντων δεν έδειξε τις καλές του προθέσεις όταν είχε εξουσία στα χέρια του;

Πολλοί είναι αυτοί που θα χαμογελάσουν καχύποπτα και θα πουν ψιθυριστά “γιατί τότε εξυπηρετούσε συμφέροντα” ή “γιατί θέλει να ενισχύσει τους δημοκρατικούς σε μια πολιτική περίοδο που έχουν χάσει πόντους”. Θα πρότεινα να είμαστε πιο παρατηρητικοί.

Υπάρχει λογική εξήγηση. Όταν κάποιος έχει εξουσία στα χέρια του πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός! Αυτά που λέει θα πρέπει να τα εφαρμόσει κάποια στιγμή και τότε θα πρέπει να θίξει δυνάμεις μεγαλύτερες από τον ίδιο. Ο κύριος Γκορ, μάστερ της επικοινωνιολογίας, γνωρίζει καλά αυτό το παιχνίδι. Δυστυχώς ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορούσε να υποστηρίξει τέτοιες θέσεις γιατί πολύ απλά γνώριζε ότι δεν μπορούσε να τις εφαρμόσει. Ήξερε επίσης ότι η κυβέρνησή του δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πολιτικά και οικονομικά τέτοιες θέσεις. Το αποτέλεσμα θα ήταν ή να στραφεί απέναντι στον πρόεδρο Κλίντον ή να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα.

Τι άλλαξε; Πλέον ο Νομπελίστας Γκόρ, έχει κάνει στροφή στην καριέρα του. Σήμερα είναι ένας ιδεολόγος ακτιβιστής και από ότιφαίνεται στην νέα του επαγγελματική κίνηση τα πάει πολύ καλά. Δεν υπονοώ τίποτα για τις προθέσεις του, σαφώς και διαθέτει ευαισθησία για τα θέματα του περιβάλλοντος, σαφώς και επιτελεί έργο και αφυπνίζει συνειδήσεις, αλλά σαφώς γεμίζει και τον τραπεζικό του λογαριασμό με τις διαλέξεις του.

Μπορούμε να το πούμε απλά, ο κύριος Γκόρ άλλαξε στρατόπεδο, και πλέον κάνει μια δουλειά που του αρέσει, επιτελεί κοινωνικό έργο και βγάζει και κάτι για τον κόπο του. Ουδέν μεμπτόν.

Η αντίρρηση: από την άλλη δεν είναι παρά ένας ακόμα ακτιβιστής, χωρίς δύναμη και χωρίς εξουσία που μπορεί να λέει ότι θέλει γιατί ποτέ δεν θα κλιθεί να τα εφαρμόσει. Έτσι λειτουργείως άλλοθι του συστήματος στο οποίο υποτίθεται ότι εναντιώνεται. Σήμερα ο καθένας μπορεί να λέει ότι πιο προοδευτικό και ανατρεπτικό υπάρχει, να προτείνει ριζοσπαστικές αλλαγές, να εναντιώνεται σ’ οποιοδήποτε συμφέρoν. Αυτό μπορεί να το κάνει ελεύθερα, αρκεί να μην το εφαρμόσει ποτέ και αρκεί να το κάνει εκ του ασφαλούς.

Ο κύριος Γκορ πυροβολεί με άσφαιρα πυρά.