Αρχείο

Posts Tagged ‘τράπεζες’

Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε εφιάλτης;

25/06/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το www.enet.gr: «Ασπίδα τουλάχιστον 700 δισ. ευρώ για την προστασία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και των κρατών – μελών της Ε.Ε. αποφάσισαν να δημιουργήσουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ένωσης, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, που κράτησαν περισσότερο από 10 ώρες. Οι 27 μετέχοντες στο Ecofin κατέληξαν σε έναν μηχανισμό, με τον οποίο φιλοδοξούν να διασφαλίσουν το μέλλον του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και την αποτελεσματική προστασία των χωρών της Ένωσης, όταν αυτές μπαίνουν στο στόχαστρο κερδοσκοπικών πιέσεων».

Η Ε.Ε. σήμερα είναι η μεγαλύτερη εσωτερική εμπορική αγορά του κόσμου, Πολλές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τραπεζικό τομέα, στην αεροναυπηγική, στον κατασκευαστικό τομέα, στη χημική βιομηχανία, βρίσκονται στην Ευρώπη. Το συνολικό ΑΕΠ είναι μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη εξαγωγών στον κόσμο (με ναυαρχίδα τη Γερμανία), μεγαλύτερη και από την Κίνα κτλ, κτλ, κτλ….. Όμως, πέρα από μια κοινή οικονομική αγορά, τι άλλο είναι (ή τι άλλο θα μπορούσε να είναι) η Ε.Ε.;

Η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης προέκυψε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διέξοδος στους ως τότε συνεχείς πολέμους μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Σκέφθηκαν: Αντί να αλληλοσφαζόμαστε για το ποιος θα έχει περισσότερο ζωτικό χώρο, μεγαλύτερο οικονομικό όφελος και ενισχυμένη κυριαρχική ισχύ, γιατί να μην ενώσουμε τις χώρες μας και να εναρμονίσουμε από κοινού τα συμφέροντά μας; Έτσι συνεργαζόμενοι, να επιτύχουμε όλοι μαζί μια ισχυρή οικονομικά και πολιτικά παρουσία και πορεία στην παγκόσμια σκηνή. Αυτό ήταν το σκεπτικό τους.

Την ιδέα τη διατύπωσε ως πολιτική πρόταση ο Γάλλος διανοητής Ζαν Μονέ, την υιοθέτησε, δε, και την προώθησε ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν. Στην ουσία βασίζεται στο μοντέλο της «αιώνιας ειρήνης» που πρότεινε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Γερμανίας, ο Immanuel Kant, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υποστήριζε ότι η εγκαθίδρυση της αιώνιας ειρήνης μπορεί να προέλθει μόνο μέσω μίας ομοσπονδιακής ένωσης αυτών που ονομάζουμε δημοκρατικά κράτη.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε μερικές από τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Kant για την επίτευξη μιας «αιώνιας ειρήνης». Αναφέρω μερικά σημεία: α) Συν τω χρόνω, οφείλουν να εκλείψουν τελείως οι μόνιμοι στρατοί. β) Κανένα κράτος δεν θα αναμειγνύεται με τη βία στο πολίτευμα (ή στο Σύνταγμα) και στη διακυβέρνηση ενός άλλου. γ) Δεν θα δημιουργούνται κρατικά χρέη σε συνάρτηση με εξωτερικές κρατικές διαφορές.

Ας επιμείνουμε λίγο στο οικονομικό κομμάτι. Σήμερα, μπορεί να μην κινδυνεύουμε (;) από πολέμους ή βίαιες ανατροπές του πολιτεύματος. Αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως οι ενισχύσεις των οικονομικά ασθενέστερων κρατών από τα οικονομικά ισχυρότερα κράτη (με προφάσεις τον εκσυγχρονισμό, την ποιότητας ζωής, την ανταγωνιστικότητα, τον φόβο χρεοκοπίας κλπ) δημιουργούν επικίνδυνες εξαρτήσεις μεταξύ «φίλων».

«Θεέ μου, προστάτευέ μας από τους φίλους μας. Από τους εχθρούς μας μπορούμε οι ίδιοι να προφυλάξουμε τους εαυτούς μας» λέει κάπου αλλού ο Kant.

Advertisements

Τα νεύρα μου τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω…

03/10/2008 Σχολιάστε

Υπάρχει μια σχολή σκέψης σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται κάτω από πίεση, πρέπει να στεκόμαστε καρτερικοί απέναντι στα προβλήματα και οι λύσεις να προκύπτουν έπειτα από μια εσωτερική διαλεκτική και όχι εν θερμό. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι έχουμε λάβει όλες τις παραμέτρους υπόψη μας, έχουμε ζυγίσει όλες τις πιθανότητες και έχουμε αξιολογήσει όλες τις πιθανές λύσεις. Σίγουρα ακούγεται ως ένας πολύ καλός τρόπος σκέψης που θα έλυνε πολλά προβλήματα …. αν μπορούσαμε να τον εφαρμόσουμε.

wallstreet
Στην καθημερινή ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργούμε κάτω από μία συνεχή πίεση, όχι απαραίτητα μεγάλη. Βιώνουμε ένα διαρκές άγχος, όχι απαραίτητα μεταφυσικό. Αντιμετωπίζουμε πολλά μικρά προβλήματα παρά μεγάλα διλλήματα. Συνηθισμένοι άνθρωποι κάτω από μόνιμη πίεση, με αποτέλεσμα αυτή η πίεση να επηρεάζει και τις αποφάσεις μας. Η συγκεκριμένη στάση ζωής σίγουρα μπορεί να προκαλέσεις δύσκολες καταστάσεις σε ένα απλό άνθρωπο, πόσο μάλλον σε μια ομάδα ανθρώπων, ένα κοινωνικό σύνολο ή ολόκληρο τον κόσμο.

Αν παρατηρήσουμε τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο θα δούμε ότι είμαστε έρμαια μιας κακής ψυχολογίας. Το νέο οικονομικό κραχ στις ΗΠΑ είναι αποτέλεσμα – μαζί με άλλους παράγοντες – μιας κακής ψυχολογίας, οι αγορές βρίσκονται σε ύφεση μόνο και μόνο με την ιδέα ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι τράπεζες καταρρέουν επειδή  φοβούνται την κατάρρευση! Αντίστοιχα στη χώρα μας παρατηρώντας τις πολικές εξελίξεις δεν θα ήταν λάθος να συμπεράνουμε ότι η αποδιοργάνωση και η αναμενόμενη πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή είναι αποτέλεσμα της διαρκούς κακής εντύπωσης από τα συνεχόμενα σκάνδαλα και τα συνεχόμενα λάθη.

Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο
όσο και σε εθνικό, ενώ μπορέσαμε  να αντιμετωπίσουμε την άνοδο του πετρελαίου, ή τα σκάνδαλά του Ζαχόπουλου και της Siemens αντίστοιχα, φαίνεται όμως  να είμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε προβλήματα εντυπώσεων, πολιτικής ψυχολογίας και ψυχολογίας των μαζών.

Για να το δούμε όμως πιο απλά. Πώς θα μπορούσαμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι για τον κόσμο και να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, όταν δε φαίνεται να μπορούμε να βρούμε απαντήσεις. Πρόκειται για βασικό σύμπτωμα της κατάθλιψης (depression) ή της ύφεσης (depression); Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τον ίδια λέξη για τις δύο έννοιες και μάλλον δεν είναι τυχαίο.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του… αλλά όχι στην τσέπη μας

19/09/2008 Σχολιάστε

Τις τελευταίες μέρες η επικαιρότητα μονοπωλείται από την υπόθεση της μονής Βατοπεδιόυ και από ότι φαίνεται είμαστε ακόμα στην αρχή. Mια ομάδα ρασοφόρων κατέλαβε με ύποπτους τρόπους την μονή και χρησιμοποίησε κάθε μέσο με σκοπό το κέρδος. Επενδύσεις, real estate, offshore και καταθέσεις εκατομμυρίων, Λεφτά που σίγουρα δεν έβγαλαν με το σταυρό στο χέρι. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν δεν υπήρχε και η συγκατάθεση πολιτικών προσώπων σε καίριες θέσεις. Με συγχωρείτε, αλλά  αυτοί οι ρασοφόροι  έχουν τόση σχέση με την πνευματικότητα όσο και οι βουλευτές με την διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος!

sistina

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι κατά πόσο υπάρχει απάτη. Και βέβαια υπάρχει, γιατί είναι προφανές ότι και να θες να αγιάσεις δεν μπορείς, ειδικά όταν περνάνε από μπροστά σου τόσα εκατομμύρια ευρώ. Με αφορμή όμως το συγκεκριμένο γεγονός έρχεται στην επιφάνεια ( για άλλη μια φορά ) το ζήτημα της εκκλησιαστική περιουσίας, μια ιστορία που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και ξεκινάει από πολύ παλιά.

Το τάγμα των Ιπποτών του Ναού, ή Ναϊτών αποτέλεσε για σχεδόν 200 χρόνια μια από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις του Μεσαίωνα. Μια εποχή ταραγμένη και σκοτεινή που μέχρι σήμερα δίνει τροφή σε υποθέσεις, μύθους, ακόμα και σύγχρονες θεωρίες συνομωσίας. Οι Ναίτες ιππότες ήταν μοναχοί, στρατιώτες, και … τραπεζίτες!  Ο τρόπος ζωής τους ήταν ένας συνδυασμός μοναστικής ζωής και σκληρής στρατιωτικής πειθαρχίας. Κάθε νέο μέλος καλούταν να απαρνηθεί κάθε προσωπική περιουσία και εξουσία και να αφιερωθεί πλήρως και αποκλειστικά στο τάγμα και τον Θεό.

Φαίνεται όμως παράξενο το πώς μία ομάδα ανθρώπων που ζει σχεδόν ασκητικά, κατάφερε να συγκεντρώσει τόσους οικονομικούς πόρους. Τα μέλη, δίνοντας όρκο πενίας παραχωρούσαν τα υπάρχοντά τους στο τάγμα. Αρκετοί από τους ιππότες ήταν ευγενείς με μεγάλες περιουσίες έτσι σταδιακά συσσωρεύτηκε  ένα μεγάλο κεφάλαιο χρημάτων. Όμως την πραγματική πηγή του πλούτου τους πρέπει να την αναζητήσει κανείς στην εφαρμογή της πρώτης οργανωμένης μορφής παροχής τραπεζικών υπηρεσιών.

Οι χριστιανοί προσκυνητές που επισκέπτονταν τους Άγιους Τόπους μπορούσαν να καταθέτουν χρήματα ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα σε ένα φυλάκιο των Ναϊτών, λαμβάνοντας μια πιστωτική επιστολή η οποία θα μπορούσε να εξαργυρωθεί σε κάποιο άλλο φυλάκιο, πιθανώς με την κράτηση κάποιας «προμήθειας» ή «εξόδων φύλαξης». Έτσι μπορούσαν να μετακινούνται στην περιοχή, χωρίς τον κίνδυνο να χάσουν τις περιουσίες τους από ληστές, στρατούς, αλλόθρησκους. Πολλές φορές όμως δεν ήταν τόσο τυχεροί, ώστε να γλιτώσουν από τους ληστές ή της κακουχίες, και έτσι εγκατέλειπαν τον μάταιο κόσμο. Φυσικά οι περιουσίες έμεναν στα ταμεία των Ναϊτών. Επίσης το τάγμα παρείχε υπηρεσίες χορήγησης δανείων προς ευγενείς που βρισκόντουσαν σε οικονομικές δυσχέρειες ακόμα και σε βασιλιάδες, χρηματοδοτούσαν πολέμους και κατακτήσεις. Φυσικά λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα εκτάσεις γης ή χρεώνοντας τόκους για την επιστροφή του κεφαλαίου.

Οι Ναίτες, χωρίς καμία υπερβολή, έθεσαν, τον 13ο αιώνα, τις βάσεις του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος. Ένα σύστημα που σήμερα, τρίζει συθέμελα. Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα – κολλοσοι καταρρέουν στις  ΗΠΑ και στην Ασία. Οι εξαγορές πάνε και έρχονται, ενώ οι κυβερνήσεις χρηματοδοτούν με ρευστό την αγορά για να την στηρίξουν. Ξαφνικά η οικονομική ευμάρεια των μεγάλων επενδυτικών οίκων χάνεται μαζί με τις επενδύσεις τους. Δυστυχώς η μπάλα παίρνει και τους απλούς πολίτες που χάνουν κόπους ζωής.

Η κρίση δεν φαίνεται να περνάει εύκολα, και πάρα τις προσπάθειες των οικονομολόγων και των χρηματιστών πρέπει και ο Θεός να βάλει το χέρι του! Αλλά ίσως ο Θεός να τιμωρεί έτσι τους πιστούς του μοναχούς – τραπεζίτες.