Αρχείο

Posts Tagged ‘τρομοκρατία’

It’s the end of the world as we know it

16/09/2010 Σχολιάστε

Είναι το τέλος του κόσμου που γνωρίζουμε, τραγουδούσαν οι REM  και θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την παραπάνω φράση για πολλά από τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας. Μάλιστα είθισται σε κάθε έντονο γεγονός ότι χρησιμοποιούμε αντίστοιχες φράσεις κλισέ: «οι ώρες που άλλαξαν τον κόσμο», «ο κόσμος δεν θα είναι ίδιος μετα από αυτό», «οι εικόνες που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα». Θeς για να αποδώσουμε “υπερβολικά” το μέγεθος μιας καταστροφής, θες γιατί τα ΜΜΕ μας έχουν εκπαιδεύσει στις ακρότητες…. τελικά δεν έχει σημασία. Η χρονική και συναισθηματική απόσταση είναι τελικά τα απαραίτητα στοιχεία για να κρίνουμε τα γεγονότα.

Εννιά χρόνια συμπληρώθηκαν πριν από λίγες μέρες από την 11/9/2001 και τη κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη. Συνολικός αριθμός νεκρών: 2.819, τόνοι συντριμμιών που απομακρύνθηκαν από το σημείο: 1.506.124, απώλεια μονάδων του Dow Jones μετά την επανέναρξη του χρηματιστηρίου: 684,81, οικονομικές απώλειες της Νέας Υόρκης μετά την 11η Σεπτεμβρίου: 105 δισ. δολάρια, αριθμός των Αμερικανών που άλλαξαν το μέσο μεταφοράς από αεροπλάνο σε αυτοκίνητο το 2001: 1,4 εκατομμύρια….Μερικοί μόνο από τους αριθμούς που σχετίζονταν με την επίθεση αν και οι αριθμοί λένε μόνο ένα μικρό κομμάτι της αλήθειας…

Οι Υπεύθυνοι της καταστροφής; Κανείς δεν μπορεί να κατονομάσει με σιγουριά τους εγκεφάλους της επίθεσης. Μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτη η αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής όσον αφορά στο ποιος σχεδίασε και ποιος εκτέλεσε την «τρομοκρατική» αυτή επιχείρηση. Τα στοιχεία που απορρίπτουν την επίσημη εκδοχή, είναι πλέον αρκετά. Όλοι έχουν ένα μύθο για την 11η Σεπτέμβρη σχετικά με το ποίος, το πώς, και το γιατί. Όλοι παρακολουθήσαμε με «δυσπιστία» τα γεγονότα και τις εξηγήσεις. Ορισμένοι άνθρωποι πραγματικά δεν πίστεψαν, και την αμέσως επομένη των επιθέσεων οι αμφιβολίες τους σχηματοποιήθηκαν στο Ιντερνετ, σε κινήματα και οργανώσεις ακόμα και σε πολιτικές ομάδες… Βέβαια οι θεωρίες συνομωσίας, το μπαστάρδεμα επίσημων στοιχείων με λαϊκοφανείς εξηγήσεις και υποθέσεις, δίνουν και παίρνουν και πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια…

Αυτό που έχουμε μάθει όμως, και θα πρέπει να μάθουμε ίσως και περισσότερα είναι οι συνέπειες στον κόσμο μας. Οι ώρες που άλλαξαν τον κόσμο δεν είναι κλισέ στην περίπτωση αυτή. Το γεγονός που οδήγησε, σε πολέμους, σε βομβαρδισμούς,  σε εισβολές, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, σε  θανάτους χιλιάδων αθώων και μη.

Οι επιπτώσεις υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες, από αυτές που φανταστήκαμε εκείνες τις λίγες ώρες,  ξεπέρασαν τα όρια του αμερικανικού εδάφους, χρονικά συνεχίζονται ακόμα και αυτή τη στιγμή, οι αλλαγές στον τρόπο ζωής, τον τρόπο σκέψης, την πολιτική, την ενημέρωση, τη διασκέδαση, τη μετακίνηση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα κινήματα, τις γεωστρατηγικές ισορροπίες και χιλιάδες άλλες πλευρές της ζωής μας άλλαξαν ραγδαία, και για πάντα. Και ίσως ακριβώς αυτό να ήταν το σχεδιασμένο και προσδοκώμενο αποτέλεσμα των σχεδιαστών της επίθεσης. Η αλλαγή.

Το θέμα είναι αν αυτή η αλλαγή έγινε όντως σύμφωνα με τα «κρυφά» σχέδια των εμπνευστών. Η ουσία είναι αν αυτή οι αλλαγή έγινε μόνο προς το χειρότερο ή και προς το καλύτερο

Advertisements

Έγκλημα (σίγουρα) και τιμωρία (;)

29/07/2010 Σχολιάστε

Η είδηση της εβδομάδας, αν και φαντάζομαι πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε το έχετε ακούσει: Ο Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας, στις 05:20 π.μ. περίπου, έξω από το σπίτι στην Ηλιούπολη. Από το σημείο της δολοφονικής επίθεσης περισυνελέγησαν 16 κάλυκες και όπως σημειώνεται από την αστυνομία οι 13 έχουν πυροδοτηθεί από το ίδιο όπλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, Νεκτάριου Σάββα.


Ένας φόνος και ειδικά με τον μαφιόζικο τρόπο που έγινε παραμένει ένας φόνος, ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από εκεί και πέρα ξεκινάνε οι ερμηνείες….Αυτή την εβδομάδα και τις επόμενες που έρχονται θα ακούσουμε κάθε σενάριο και ερμηνεία. Από τρομοκρατικές, οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, εκβιασμούς και μεγάλα συμφέροντα, παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, CIA, εξωγήινοι και χίλια τόσα άλλα μερικά σοβαρά και κάποια όχι.

Θα ξεκινήσουν άπειρες τηλεοπτικές συζητήσεις για την δημοκρατία, την τρομοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την δημοσιογραφία, τα blogs…Τίποτα από όλα αυτά δεν θα φέρει πίσω έναν νέο άνθρωπο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αποτρέψει το επόμενο προδιαγεγραμμένο φονικό!

Η εν ψυχρώ δολοφονία του  δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια μπορεί να ήταν πράξη τρομοκρατίας, μπορεί να ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μπορεί να ήταν μήνυμα προς τους δημοσιογράφους ή ακόμα και προς τα μπλόγκς, μπορεί να ήταν ακόμη και…λάθος.

Όποια και αν ήταν τα κίνητρα, η ουσία είναι ότι ήταν μια πράξη άνανδρη και ιδιαίτερα απεχθής. Δολοφόνοι στυγνοί, χωρίς ερείσματα στην κοινωνία, χωρίς ιδεολογικά άλλοθι, με άνανδρο τρόπο δράσης. Κανένας σκοπός δεν “αγιάζει” τέτοια μέσα. Κανένας “άνθρωπος” δεν δικαιολογεί τέτοιες ενέργειες. Καμία κοινωνία δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις.

Και τώρα….Ένας δολοφονημένος νέος δημοσιογράφος, τρείς αδικοχαμένοι (αδικοκαμένοι) υπάλληλοι μιας τράπεζας, ένας άνανδρα δολοφονημένος αστυνομικός των 800ευρώ, ένα νεαρό Αφγανόπουλο από έκρηξη βόμβας σε κάδο, ο υπασπιστής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, πριν δύο χρόνια ο φόνος του δεκαπεντάχρονου Αλέξη.

Άνθρωποι που ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους, την δουλειά τους, τα πιστεύω τους, τη θέση τους, το μισθό τους, την κοινωνική τους καταβολή, το βίο και την πολιτεία τους…είναι όλοι θύματα του ιδίου συστήματος τρόμου που μοναδικό σκοπό έχει να κρατάει τους ανθρώπους υπό διαρκή πίεση και διαρκή έλεγχο. Δεν με νοιάζει από πού προέρχεται η τρομοκρατία, αν είναι από το κράτος, ή από ομάδες, ή από ποινικούς, ή από μαφία, ή από πληρωμένους δολοφόνους.

Αυτό που με νοιάζει, αυτό που με πικράνει και αυτό που με απελπίζει είναι ότι τελικά έχει πετύχει να επιβάλλει την πεμπτουσία της, τον τρόμο.

Παιχνίδια εξουσίας

25/06/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το διαδίκτυο: «Ώρα 4:50, ξημερώματα Δευτέρας. Ο στολίσκος των έξι σκαφών, που επιχειρεί να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, με πρωτοβουλία του κινήματος «Ελευθερώστε τη Γάζα», πλέει σε διεθνή ύδατα, περίπου 80 μίλια από τις ακτές της Γάζας. Ξαφνικά, οι ισραηλινές αρχές θέτουν σε εφαρμογή την απειλή που είχαν εκτοξεύσει επανειλημμένως. Δεκάδες ισραηλινοί κομάντος, οι οποίοι φτάνουν στην περιοχή με ελικόπτερα και ταχύπλοα, κάνουν απόβαση στο τουρκικό σκάφος «Μavi Μarmara», που προπορεύεται με 581 επιβαίνοντες -οι 400 Τούρκοι. Από την επίθεση σκοτώθηκαν 9 ακτιβιστές, σύμφωνα με τους Ισραηλινούς στην πλειονότητά τους Τούρκοι, και τραυματίστηκαν δεκάδες».

Ας ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα. Οι Ισραηλινοί δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό! Οι δυνάμεις του στρατού τους δέχτηκαν, λένε, απρόκλητη επίθεση με πέτρες και καδρόνια(!),  και απάντησαν με τον πιο σκληρό τρόπο που θα μπορούσαν,  επιβάλλοντας το «δίκαιο» του ισχυρού και των όπλων. Μια τέτοια τρομοκρατική επίθεση από ένα κράτος που μας έχει «συνηθίσει» σε τέτοιες πράξεις  προκαλεί –τουλάχιστον- την οργή μας. Για να μην παρεξηγηθούμε, λοιπόν, η επίθεση στη νηοπομπή ήταν έγκλημα.

Ας μην ξεκινήσουμε, όμως, την συνήθη κουβέντα για το «κακό» Ισραήλ. Το θέμα το έχουμε ξανακουβεντιάσει, και είναι αρκετά πολύπλοκο για τον χώρο αυτής της στήλης. Ας δώσουμε λίγη σημασία στο εξής: για άλλη μια φορά, οι αθώοι ακτιβιστές, που μοναδικό σκοπό είχαν την αποστολή βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα, στην ουσία υπήρξαν πιόνια! Άθελα τους, βέβαια, και αυτό αποδεικνύεται από τους νεκρούς, ήταν τα θύματα σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, πολιτικής, στρατιωτικής, και γεωστρατηγικής ισχύος. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία.

Όλοι γνωρίζουν τον ρόλο που προσπαθεί να υφαρπάξει η Τουρκία στην περιοχή της Μεσογείου. Μετά την αποτυχία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποζητά τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης, μιας δύναμης που θα μπορεί να ελέγξει ένα τεράστιας σημασίας εμπορικό, ενεργειακό και στρατιωτικό πέρασμα. Για να πάρεις αυτή τη θέση, πρέπει, πολύ απλά, να τα βάλεις με τον άλλον διεκδικητή. Ο «σκυλοκαβγάς» μεταξύ των δύο «νταήδων» της περιοχής μας έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό στα λόγια, στην επίδειξη δυνάμεων, αλλά και σε περιφερειακές συγκρούσεις. Τώρα όμως, δυστυχώς, το παιχνίδι σοβαρεύει.

Στην ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου αναφέρεται: «το Ισραήλ έδειξε, για άλλη μια φορά, ότι στοχεύει στους άοπλους και δεν δίνει σημασία στην ανθρώπινη ζωή και τις ειρηνικές πρωτοβουλίες. Καταδικάζουμε έντονα την απάνθρωπη αυτή πρακτική του Ισραήλ». Υπογραμμίζονται, δε, τα εξής: «Το λυπηρό αυτό γεγονός, που έγινε στην ανοιχτή θάλασσα, συνιστά βαριά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου».

Δεν μπορεί, όμως, από τη μια να διαμαρτύρεσαι όταν άλλοι παραβιάζουν τα διεθνή ύδατα, και από την άλλη να το επικροτείς όταν σε συμφέρει! Δεν μπορείς να θεωρείς πειρατεία την νηοψία σε ένα πλοίο που προέρχεται από ένα πειρατικό λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου! Δεν μπορεί να σε ενοχλεί η κατοχή της Γάζας και να μην σε ενοχλεί η επί 36 χρόνια κατοχή της Κύπρου!

Η Τουρκία, που σε καμία περίπτωση δεν είναι αθώα περιστερά, χρησιμοποίησε την αποστολή βοήθειας για άλλους σκοπούς. Γνώριζε τον τρόπο με τον οποίον θα αντιδρούσε το Ισραήλ, και, πολύ απλά, επιδίδεται σε γεωπολιτικοστρατιωτικές business στην πλάτη της ανθρωπιστικής βοήθειας. Και αυτό που με κάνει να νιώθω απελπισία είναι ότι η ηγεσία της Τουρκίας, του Ισραήλ, των ΗΠΑ, των Αραβικών κρατών, της Χαμάς, παίζουν παιχνίδια με το αίμα των ανθρώπων.

Ο φόβος φυλάει τα έρμα

13/03/2009 Σχολιάστε

Στο προηγούμενο τεύχος σχολιάζαμε την εκπομπή του Σκάι «Μεγάλοι Έλληνες». Αυτή την εβδομάδα μια άλλη λίστα Ελλήνων απασχολεί την επικαιρότητα. Σύμφωνα λοιπόν με την εφημερίδα το Βήμα: « κατάλογο με 82 πιθανούς στόχους «τρομοκρατικών επιθέσεων», η πλειονότητα των οποίων αφορά προβεβλημένα πρόσωπα της δημοσιογραφίας, καθώς και ένα ευρύ φάσμα των μέσων ενημέρωσης (τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες), έχει καταρτίσει η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.).
Στη λίστα των στόχων της νέας τρομοκρατίας, εκτός των δημοσιογράφων περιλαμβάνονται λειτουργοί της ελληνικής Δικαιοσύνης, κορυφαίοι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου, του τραπεζικού τομέα, καθώς και διακεκριμένα πρόσωπα του δημοσίου βίου.»

fear
Τα ονόματα που περιλαμβάνει η λίστα δεν έχουν καμία σημασία. Στόχος του κάθε τρομοκράτη δεν είναι το πρόσωπο, αλλά ο ρόλος του, η θέση του και αυτό που εκπροσωπεί. Σίγουρα άνθρωποι με υψηλές θέσεις οι σε κρίσιμα πόστα πάντα αποτελούν στόχο, αλλά αυτό ήταν πάντα ένας από τους κινδύνους της εξουσίας. Αυτό που προβληματίζει όμως δεν είναι αν έχει συνταχθεί τέτοια λίστα και ποια ονόματα περιλαμβάνει, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την τρομοκρατία.

Διαβάζοντας το θέμα ένιωσα σαν να είμαι θεατής σε ταινία μυστηρίου, όπου γνωρίζω ποιο θα είναι το επόμενο θύμα του δολοφόνου! Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Αυτό το αίσθημα φόβου και τρομοκρατίας είναι που αλλοιώνει την αντίληψη της πραγματικότητας και στην ουσία είναι και αυτό μια μορφή τρομοκρατίας. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο φόβος είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για να επιβάλεις την άποψή σου, να πουλήσεις το προϊόν σου να κατευθύνεις τον κόσμο.

Επειδή η τρομοκρατία όμως δεν είναι τηλεπαιχνίδι, ούτε ταινία μυστηρίου καλά θα κάνουμε να ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Πριν λίγες μέρες ένα διπλό τρομοκρατικό χτύπημα στη Μεγάλη Βρετανία ξύπνησε άσχημες αναμνήσεις από το παρελθόν. Δύο οργανώσεις με την ονομασία «Πραγματικός IRA» και IRA-Συνέχεια  προκάλεσαν το θάνατο τριών ανθρώπων, προσπαθώντας να σπείρει θύελλες στην ειρηνευτική διαδικασία.

Μια διαδικασία την οποία στηρίζει ακόμα και ο IRA (ο αυθεντικός) μέσα από την πολιτική του πτέρυγα και που έχει προχωρήσει ουσιαστικά δίνοντας ελπίδα για λύση στο πρόβλημα που  μεταξύ καθολικών και προτεσταντών το οποίο προκάλεσε πάνω από 3.500 θανάτους μέχρι τις συμφωνίες ειρήνης του 1998.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία έχει δύο πρόσωπα. Έχει το πρόσωπο του εκτελεστή, που θυσιάζει ανθρώπους για τις προσωπικές του ιδεολογίες, αλλά έχει και ένα άλλο αόρατο πρόσωπο που αρέσκεται να τρομοκρατεί τους ανθρώπους με ειδήσεις φόβου. Μη με ρωτάτε δεν ξέρω ποιος είναι ποιο επικίνδυνος

Αυτονόητα διλλήματα: ελευθερία ή θάνατος!

12/12/2008 Σχολιάστε

Τα σοβαρά και μεγάλα θέματα της επικαιρότητας συνεχίζουν να είναι η υπαρκτή και συνεχώς αυξανόμενη οικονομική κρίση από τη μία και η αδυναμία των ηγετών να καταλήξουν σε μια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή στη διεθνή διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα στο Πόζναν της Πολωνίας. Και οι δύο αυτές εξελίξεις αποτελούν σοβαρά προβλήματα που αν δεν πάρουμε αποφάσεις σήμερα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε  συνέπειες όχι απλώς στο άμεσο μέλλον αλλά κυρίως, σε ότι αφορά το κλίμα, τους επόμενους αιώνες. Τα προβλήματα πρέπει να τα επιλύουμε στη διάγνωσή τους και όχι όταν διογκώνονται και ξεφεύγουν από τον έλεγχό μας.

police
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο, στην Ελλάδα, με αφορμή των φόνο του 15 χρονου Αλέξανδρου από έναν αστυνομικό και τα συνεπακόλουθα επεισόδια,  για άλλη μια αφορά προσπαθούμε να ορίσουμε τα αυτονόητα. Γιατί είναι αυτονόητο ότι ο φόνος ενός ανθρώπου είναι έγκλημα ανεξαρτήτως ποιος είναι ο δράστης και ποιο είναι το κίνητρο, και  η φθορά ξένης περιουσίας, το πλιάτσικό – ληστεία  ως τρόπος αντίδρασής είναι εξίσου έγκλημα. Και όχι γιατί το λέει ο νόμος αλλά γιατί το λέει η λογική και η ηθική,  και κυρίως γιατί δεν διορθώνεις κανένα κακό προκαλώντας ένα άλλο κακό. Τα σύκα – σύκα, η σκάφη – σκάφη, ο φόνος – φόνος και το γιουρούσι – γιουρούσι τελεία και παύλα. Όλα τα άλλα είναι αναλύσεις του αυτονόητου.

Στην αυτονόητη(;)  δημοκρατία(;)  μας ο πολίτης δεν πρέπει να έχει ανάγκη την αστυνομία, ούτε τα ΜΑΤ για να σεβαστεί τον άλλον ή τον νόμο. Το κάνει γιατί είναι δικαίωμά του και υποχρέωσή του. Στην δημοκρατία ο πολίτης δεν χρειάζεται την βία για να διεκδικήσει, έχει την ψήφο του και την ελευθερία της γνώμης του που μπορεί να την εκφράζει χωρίς βία και χωρίς κουκούλα. Αλλά όλα αυτά είναι κοινή λογική και δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε γιατί παρα είναι προφανής.

Ο λόγος που βιώνουμε αυτές τις καταστάσεις είναι γιατί έχουμε καταλύσει εδώ και καιρό την δημοκρατία. Δεν σεβόμαστε ούτε τους νόμους, ούτε τον άλλον, και κυρίως δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας.

Για να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία: ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην αστυνομία και του “αναρχικούς” δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια βεντέτα, μια διαμάχη που κρατάει χρόνια. Οι “αναρχικοί” εδώ και καιρό επιτίθενται με γκαζάκια, και τα ΜΑΤ σε κάθε ευκαιρία βαράνε με τα γκλομπς και δυστυχώς επειδή  έχουν το όπλο πολλές φορές αναιρούν και ζωές. Προσοχή, μιλάω για τους οπαδούς – Ματ και τους οπαδούς – αναρχικούς, δεν κάνω γενικεύσεις. Καμία από τις δύο ομάδες δεν έχει ιδεολογία ή δεν υπηρετεί κάποιο θεσμικό ρόλο, απλούστατα ετεροπροσδιορίζονται από τον αντίπαλο όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε δίπολο

Δύση – Ισλάμ, οργανωμένο κράτος – τρομοκρατία, αστυνομία – γνωστοί άγνωστοι, ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, Ισραήλ – Παλαιστίνη, Καραμανλής – Τανκ, κεφάλαιο – εργαζόμενοι, λευκοί – μαύροι,  ο απλοϊκός μηχανισμός του δίπολου, του διλήμματος, του “με εμάς ή με τους άλλους”,  λειτουργεί ως διακόπτης για ένα και μοναδικό ρεφλέξ του μυαλού μας, το πιο πρωτόγονο και πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα. Τον φόβο.

Ο φόβος και η τρομοκρατία είναι το μοναδικό πράγμα που θέλουν να προκαλέσουν οι τσαμπουκάδες και των δύο πλευρών για να εγκλωβίσουν κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Ο ελεύθερος άνθρωπος όμως έχει δικαίωμα στη ζωή, στην γνώμη του, στην ιδιοκτησία του, στην ασφάλειά του, στην επιβίωση του, στις αποφάσεις του,  και δεν  παραχωρεί ούτε σπιθαμή από τα δικαιώματά του επειδή κάποιοι των εκβιάζουν. Το μοναδικό δίλλημα που δέχεται είναι το   ελευθερία ή θάνατος.