Αρχείο

Posts Tagged ‘φεστιβάλ’

Τα καλοκαίρια του πολιτισμού

29/07/2010 Σχολιάστε

Σε  περιόδους οικονομικής κρίσης, οποιαδήποτε κουβέντα για τον πολιτισμό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Κι όμως, στη σημερινή εποχή της πολυεπίπεδης κρίσης, ο πολιτισμός θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ευτυχώς, το καλοκαίρι, κάτι φαίνεται να ανθίζει στα πολιτιστικά. Παρότι φέτος τα πράγματα είναι δύσκολα (από οικονομικής πλευράς), λίγο με τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, λίγο χάρις στους κατά τόπους μικρούς συλλόγους και ομάδες, λίγο οι δήμοι, λίγο οι εταιρείες διοργάνωσης εκδηλώσεων, λίγο κάποιοι ιδιώτες, έχουμε αρκετά πράγματα να παρακολουθήσουμε, στην περιοχή μας και σε άλλα μικρά μέρη, και -πολύ περισσότερο- στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα.

Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή αναφορά σε κάποιες εκδηλώσεις, που, εγώ τουλάχιστον, θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω. Ξεκινάω από τα τοπικά.

Έκθεση ζωγραφικής μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων (2-3-4 Ιουλίου, Αντίρριο),

30ό Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών (1-2-3-4 Ιουλίου, Πάτρα),

Ήχοι του Δάσους (23-24-25 Ιουλίου, οροπέδιο της Αγίας Τριάδας Καλοσκοπής, Φωκίδα)

8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας (1 – 18 Ιουλίου, Αθήνα)

16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (22 Ιουλίου 2010, Καλαμάτα)

Φεστιβάλ Επιδαύρου (Ιούλιος – Αύγουστος, Επίδαυρος – Αθήνα)

Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας (Ιούλιος – Σεπτέμβριος, Πάτρα)
Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου 2010
(Ιούλιος, Θεσσαλονίκη)

Φυσικά, αυτά είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τις εκδηλώσεις και τα φεστιβάλ του καλοκαιριού. Υπάρχουν πολλά ακόμα αξιόλογα πράγματα, για όλα τα γούστα, που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει.

Σε αντίδραση με τα όσα λένε πολλοί απαισιόδοξοι -το παραδέχομαι ότι αρκετές φορές εγώ είμαι αυτός που γκρινιάζω– το αισιόδοξο είναι ότι, παρά τα οικονομικά προβλήματα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκδηλώσεις γίνονται.

Πρέπει, όμως, να στηρίξουμε κι εμείς, τουλάχιστον με την παρουσία μας, τους καλλιτέχνες και τα φεστιβάλ. Το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως παιδείας και κουλτούρας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο αδιαφορούμε για τον πολιτισμό μας, αναλωνόμαστε μόνο στο να υπερηφανευόμαστε για τα περασμένα μεγαλεία μας, θάβοντας συστηματικά κάθε μορφή τέχνης που παράγεται στον τόπο μας.

Έχουμε δει Ελληνικά κινηματογραφικά έργα να βραβεύονται στο εξωτερικό και να έχουν απορριφθεί στη χώρα μας, έχουμε δει συγγραφείς να μεγαλουργούν στο εξωτερικό, ζωγράφους, τραγουδιστές, χορευτές, διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους! Αυτό είναι αποδεδειγμένο.

Όσο, όμως, ζούμε στην τηλεοπτική πραγματικότητα που αρέσκεται στο ευτελές και στο εύπεπτο, απαξιώνουμε όλα τα υπόλοιπα. Και, δυστυχώς, ο πολιτισμός και η τέχνη κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από την απαξίωση και την αδιαφορία. Αυτά είναι το συστηματικό εργαλείο για τον στραγγαλισμό κάθε καλλιτεχνήματος.

Τα καλοκαίρια του πολιτισμού

Σε  περιόδους οικονομικής κρίσης, οποιαδήποτε κουβέντα για τον πολιτισμό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Κι όμως, στη σημερινή εποχή της πολυεπίπεδης κρίσης, ο πολιτισμός θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ευτυχώς, το καλοκαίρι, κάτι φαίνεται να ανθίζει στα πολιτιστικά. Παρότι φέτος τα πράγματα είναι δύσκολα (από οικονομικής πλευράς), λίγο με τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, λίγο χάρις στους κατά τόπους μικρούς συλλόγους και ομάδες, λίγο οι δήμοι, λίγο οι εταιρείες διοργάνωσης εκδηλώσεων, λίγο κάποιοι ιδιώτες, έχουμε αρκετά πράγματα να παρακολουθήσουμε, στην περιοχή μας και σε άλλα μικρά μέρη, και -πολύ περισσότερο- στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα.

Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή αναφορά σε κάποιες εκδηλώσεις, που, εγώ τουλάχιστον, θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω. Ξεκινάω από τα τοπικά. Έκθεση ζωγραφικής μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων (2-3-4 Ιουλίου, Αντίρριο),

30ό Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών (1-2-3-4 Ιουλίου, Πάτρα),

Ήχοι του Δάσους (23-24-25 Ιουλίου, οροπέδιο της Αγίας Τριάδας Καλοσκοπής, Φωκίδα)

8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας (1 – 18 Ιουλίου, Αθήνα)

16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (22 Ιουλίου 2010, Καλαμάτα)

Φεστιβάλ Επιδαύρου (Ιούλιος – Αύγουστος, Επίδαυρος – Αθήνα)

Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας (Ιούλιος – Σεπτέμβριος, Πάτρα)
Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου 2010
(Ιούλιος, Θεσσαλονίκη)

Φυσικά, αυτά είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τις εκδηλώσεις και τα φεστιβάλ του καλοκαιριού. Υπάρχουν πολλά ακόμα αξιόλογα πράγματα, για όλα τα γούστα, που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει.

Σε αντίδραση με τα όσα λένε πολλοί απαισιόδοξοι -το παραδέχομαι ότι αρκετές φορές εγώ είμαι αυτός που γκρινιάζω– το αισιόδοξο είναι ότι, παρά τα οικονομικά προβλήματα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκδηλώσεις γίνονται.

Πρέπει, όμως, να στηρίξουμε κι εμείς, τουλάχιστον με την παρουσία μας, τους καλλιτέχνες και τα φεστιβάλ. Το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως παιδείας και κουλτούρας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο αδιαφορούμε για τον πολιτισμό μας, αναλωνόμαστε μόνο στο να υπερηφανευόμαστε για τα περασμένα μεγαλεία μας, θάβοντας συστηματικά κάθε μορφή τέχνης που παράγεται στον τόπο μας.

Έχουμε δει Ελληνικά κινηματογραφικά έργα να βραβεύονται στο εξωτερικό και να έχουν απορριφθεί στη χώρα μας, έχουμε δει συγγραφείς να μεγαλουργούν στο εξωτερικό, ζωγράφους, τραγουδιστές, χορευτές, διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους! Αυτό είναι αποδεδειγμένο.

Όσο, όμως, ζούμε στην τηλεοπτική πραγματικότητα που αρέσκεται στο ευτελές και στο εύπεπτο, απαξιώνουμε όλα τα υπόλοιπα. Και, δυστυχώς, ο πολιτισμός και η τέχνη κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από την απαξίωση και την αδιαφορία. Αυτά είναι το συστηματικό εργαλείο για τον στραγγαλισμό κάθε καλλιτεχνήματος.

Advertisements

Glamouries

25/06/2010 Σχολιάστε

«Θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση που χρωστάει στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία… Πάντα ξεχνάμε τη σχέση ανάμεσα στην τραγωδία και τη δημοκρατία. Χωρίς Σοφοκλή, δεν θα υπήρχε Περικλής. Χωρίς τον Περικλή, δεν θα υπήρχε Σοφοκλής. Ο τεχνολογικός κόσμος στον οποίο ζούμε τα χρωστά όλα στην Ελλάδα. Ποιος ανακάλυψε τη λογική; Ο Αριστοτέλης… Όλος ο κόσμος χρωστάει χρήματα σήμερα στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να ζητήσει από το σημερινό κόσμο μας χιλιάδες εκατομμύρια για τα δικαιώματα του συγγραφέα και θα ήταν λογικό να της τα δώσουμε».


Τον παραπάνω συλλογισμό ανέπτυξε ο γνωστός σκηνοθέτης Ζαν-Λικ Γκοντάρ σε συνέντευξή του σε γαλλικό περιοδικό, με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Film Socialisme», στο 63ο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Ο ίδιος αρνήθηκε να έρθει στις Κάννες, και έστειλε ένα σημείωμα στον διευθυντή του φεστιβάλ, λέγοντας πως «ύστερα από τα προβλήματα του τύπου όπως το ελληνικό, δεν μπορούσα να είμαι μαζί σας στις Κάννες».

Με πολύ καμάρι αναφέρθηκαν κάποιες ελληνικές εφημερίδες στη “φιλελληνική” στάση του Γάλλου σκηνοθέτη. Όμως, καμία εφημερίδα δεν ανέφερε την άρνηση που εισέπραξε ο ίδιος σκηνοθέτης από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, όταν θέλησε να γυρίσει στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης μερικές σκηνές για το ίδιο φιλμ! Ως επίσημη δικαιολογία προτάθηκε η απουσία σεναρίου!

Αλήθεια; Σε ποιο σενάριο στηρίχθηκε η φωτογράφιση της καλλιπύγου αοιδού Τζένιφερ Λόπεζ στον Παρθενώνα το 2008, όπου χρησιμοποίησε τα μάρμαρα ως ντεκόρ για τη διαφήμιση της κολεξιόν της; Και με ποια κριτήρια κρίθηκε το σενάριο της κ. κ. Νίας Βαρντάλος αντάξιο του Ιερού Βράχου;

Υποψιάζομαι, δυστυχώς, πως το κριτήριο είναι το λεγόμενο glamour, το life style, αυτός ο αφελής τρόπος να αντιμετωπίζεις τον πολιτισμό, τους ανθρώπους, ακόμα και την ίδια τη ζωή. Αυτή η νοοτροπία έχει ποτίσει την σκέψη μας. Σήμερα ζούμε σε μια επίπλαστη πραγματικότητα, σε έναν ψεύτικο κόσμο, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Κόκκινα χαλιά στις Κάννες, αστραφτερές τουαλέτες, γρήγορα αυτοκίνητα, ωραίες γυναίκες, σικάτα εστιατόρια, κοσμήματα, πούρα, κότερα, secret parties, περιοδικά, εφημερίδες, φλας, θαμπώνουν τα μάτια και το μυαλό μας, και αναπαράγονται μανιωδώς με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο και σε κάθε περίσταση…

Γι’ αυτό το λόγο και είναι σημαντική η στάση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, όχι επειδή χαϊδεύει τα αυτιά των Ελλήνων, αλλά επειδή δείχνει ποια πρέπει να είναι η αντίδραση των ανθρώπων που ασχολούνται με τον πολιτισμό απέναντι στη βιομηχανία του περιττού.

Και μην νομίσετε ότι δεν δέχομαι τα φεστιβάλ και τα βραβεία. Τα δέχομαι. Όχι, όμως, όταν πλασάρουν προϊόντα, μόδες και μαρκετινίστικες τσαχπινιές, αλλά όταν προβάλλουν ανθρώπους και δράσεις πολιτισμού.

Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν με αφορμή τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2009 και τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων (18 Μαΐου).

Πολιτισμός στην ομίχλη

24/03/2010 Σχολιάστε

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, οποιαδήποτε κουβέντα για τον πολιτισμό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Όταν το κράτος δυσκολεύεται να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, δανειακές υποχρεώσεις και λειτουργικά έξοδα, το να απαιτούμε χρήματα για τον πολιτισμό είναι πολυτέλεια. Ελπίζω να μην συμφωνείτε με την παραπάνω τοποθέτηση. Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα, ειδικά δε σε δύσκολες περιόδους όπως αυτή που διανύουμε.

Οι σημερινές σκέψεις γίνονται με αφορμή το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που ξεκινά σήμερα Παρασκευή, και θα διαρκέσει ως τις 21 Μαρτίου. Το Φεστιβάλ ξεκίνησε το 1999, σχεδόν ερασιτεχνικά, και πέρσι ξεπέρασε τους 40.000 θεατές, ενώ αυτή τη στιγμή θεωρείται το τρίτο καλύτερο στην Ευρώπη. Παρά την αναγνωρισμένη επιτυχία του και από το κοινό, αλλά και από τους συμμετέχοντες, και παρά την συμβολή του στην προβολή του πολιτισμού, αλλά και της οικονομίας, φέτος πάγωσε ο προϋπολογισμός του, παρά τις αυξημένες ανάγκες.

Βέβαια, το μεγάλο πλήγμα δεν είναι τόσο η μείωση του προϋπολογισμού και οι περικοπές δαπανών, αλλά η άρνηση μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων, που σχετίζονται επαγγελματικά με τον κινηματογράφο, να συμμετέχουν στο Φεστιβάλ. Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε έναν χρόνο, μιας και οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, πριν από λίγους μήνες.

Πρόκειται για την ομάδα «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη», που με αυτό τον τρόπο εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους απέναντι στη συνεχιζόμενη κρίση, στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική Τέχνη, και πιο συγκεκριμένα ο κινηματογράφος, όχι με αφορμή την σημερινή οικονομική κατάσταση, αλλά με τη συνολικότερη στάση που έχει υιοθετήσει η ελληνική Πολιτεία σε θέματα πολιτισμού τα τελευταία χρόνια. Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι δεν ζητάνε τίποτα παραπάνω από αυτά που θα έπρεπε να θεωρούμε δεδομένα για έναν χώρο έκφρασης και πολιτισμού, όπως είναι το σινεμά.

Θα μου πείτε τώρα πολλά ζητάω! Και όμως, εμείς οι ίδιοι πλασάρουμε τους εαυτούς μας σαν τους γεννήτορες του δυτικού πολιτισμού, περηφανευόμαστε για όλα τα πολιτιστικά μας επιτεύγματα, κορδωνόμαστε για την ιστορία μας, τις τέχνες, την επιρροή μας στην ανθρωπότητα. Πριν λίγες μέρες, με αφορμή κάποια γερμανικά δημοσιεύματα, ωρυόμασταν για το πόσα πολλά έχει προσφέρει η Ελλάδα στην ανθρωπότητα και στον πολιτισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Σήμερα; Τι γίνεται, όμως, σήμερα; Πώς στηρίζουμε τον πολιτισμό μας; Πώς δημιουργούμε και πώς ενισχύουμε τις τέχνες και τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτές; Δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω με πίκρα, όταν βλέπω ότι το πολιτιστικό μας προϊόν εξαντλείται σε κακόγουστες τσόντες με ξανθές σταρλετίτσες, που όλοι τρέξαμε να αγοράσουμε στα περίπτερα ή να κατεβάσουμε από το internet.
Κλείνω με τα λόγια του Πάνου Κούτρα: Γνωρίζουμε καλά πως η πνευματική κατάπτωση μίας χώρας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση της διαπλοκής, της διαφθοράς, όπως και στην επικράτηση ακραίων φασιζουσών ιδεολογιών. Σε μία χώρα που ο λαός έχει χάσει τα πνευματικά ερεθίσματα, χάνει και το όποιο κριτήριο, τις όποιες αντιστάσεις μπορεί να έχει απέναντι σε όσους τον λεηλατούν και τον βιάζουν, εκμεταλλευόμενοι την εξαθλίωσή του».

Φεστιβάλ Τεχνολογίας στο Γκάζι

12/10/2009 Σχολιάστε

Αφιερωμένο στις νέες τεχνολογίες είναι το 2ο Athens Digital Week, που διοργανώνεται από τις 14 έως τις 18 Οκτωβρίου 2009 στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων.

Στο φεστιβάλ θα λειτουργήσουν χώροι εκπαίδευσης και εξοικείωσης του κοινού με τις νέες τεχνολογίες, εκθέσεις πρωτοποριακών τεχνολογιών, διαδραστικές πλατφόρμες ενημέρωσης, ενώ θα διεξαχθούν διαγωνισμοί και εκδηλώσεις εορταστικού χαρακτήρα.

laptop

Οι δραστηριότητες καλύπτουν εννέα διαφορετικούς τομείς:

Gaming (ηλεκτρονικά παιχνίδια και παιχνίδια online),
Telecom (τηλεπικοινωνίες, Δίκτυα και κινητή τηλεφωνία),
Visual Art (Εφαρμοσμένες Ψηφιακές Τέχνες),
Digital Music (μουσική, δημιουργία και εκτέλεση, μέσω ψηφιακής τεχνολογίας), Open Source (λογισμικό ελεύθερης διακίνησης),
Robotics (Εφαρμογές Ρομποτικής),
Modding (τροποποίηση, δημιουργία και διακόσμηση ηλεκτρονικών υπολογιστών και άλλων gadgets με ειδικά υλικά) και
Space (Αστρονομία)
Social Networking (Ψηφιακή κοινωνική ζωή/ Διοργάνωση events μέσω twitter και facebook- «Facebook Party & Social Camps»)

Οι ώρες λειτουργίας του Φεστιβάλ είναι 11.00-24.00 και η είσοδος είναι ελεύθερη.

11ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ & Βίντεο

06/10/2009 Σχολιάστε

Το περασμένο Σάββατο 3 Οκτωμβρίου βρέθηκα για λίγες ώρες στην Πάτρα, για να παρακολουθήσω το 11ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ & Βίντεο που γίνεται στον κινηματογράφο Ιντεαλ, όπου είδα  αρκετές ελληνικές παραγωγές  μικρού μήκους.  Πρώτα από όλα να πω ότι το φεστιβάλ έχει σταθεί στα πόδια του, αρκετός κόσμος, πολλές συμμετοχές και ενδιαφέρουσες ταινίες.

cinema

Βέβαια φυσικά και δεν περίμενα ότι όλες οι ταινίες θα ήταν αξιόλογες, τουλάχιστον οι περισσότερες ήταν αξιοπρεπείς. Μια μικρή παρατήρηση. Οι περισσότερες μικρού μήκους είχαν μάλλον σκοτεινό περιεχόμενο. Δεν έχω στα χέρια μου καμία κοινωνιολογική έρευνα που να εξηγεί το γιατί, αλλά φαντάζομαι πώς οι περισσότεροι δημιουργοί έλκονται από μια σκοτεινή μελαγχολία.

Αυτό έχει σίγουρα να κάνει με τη γενικότερη απαισιοδοξία που υπάρχει στον κόσμο, αλλά πολύ περισσότερο και με τη διαπίστωση, ότι στην τέχνη, η αποτύπωση του ακραίου ( ενός φόνου, μιας ληστείας, ενός δράματος ) είναι σχετικά εύκολη υπόθεση κυρίως γιατί ο μέσος άνθρωπος δύσκολα θα βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και έτσι δεν μπορεί να έχει προσωπικές εικόνες, άρα είναι και πιο εύκολο για τον δημιουργό να απεικονίσει το ακραίο με όποιον τρόπο θεώρει αυτός καλύτερο.

Το δύσκολο στην δημιουργία είναι να αποδόσεις την καθημερινότητα, τα απλά καθημερινά πράγματα με τέτοιο τρόπο που να αποκαλύπτουν μικρά ή και μεγάλα μυστικά της ζωής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητη αφηγηματική πρακτική ο ρεαλισμός. Μπορείς κάλλιστα να χρησιμοποιήσεις όσα αποθέματα φαντασίας διαθέτεις.

Μια ταινία μικρού μήκους είναι δύσκολη υπόθεση που απαιτεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να αφηγηθείς μια ιστορία.

Από τις ταινίες που είδα προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε

Μια μικρή μάχη
Χάρης Πάλλας
Ελλάδα
11′ 22» μικρού μήκους 2009
Μία μικρή μάχη που ο καθένας μας μπορεί να εμπλακεί…τόσο ξεχωριστή όπως ο κάθε άνθρωπος και τόσο κοινή όπως ακόμα μία μέρα…

Group Therapy
Συνοδινός Μοσχίδης
Ελλάδα
11′ 35» μικρού μήκους 2008
Ο Ιάκωβος, αντιμετωπίζει τα προβλήματα στη ζωή του πηγαίνοντας σε διάφορους ψυχολόγους. Σε μια κοινωνία χωρίς ταμπού, όμως, τα προβλήματα του παίρνουν άλλη διάσταση…

Πολύχρωμη γη
Βαγγέλης Λαλόπουλος
Ελλάδα
11′ μικρού μήκους 2009
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ο άνθρωπος νοιάζεται τόσο πολύ για το μέλλον, κάτι που είναι λίγο ειρωνικό, διότι πιθανότατα δεν θα υπάρξει μέλλον. Έχουμε τροποποιήσει το περιβάλλον τόσο πολύ, που τώρα θα πρέπει να τροποποιήσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, ώστε να μπορούμε να ζήσουμε σε αυτό. Όσο περισσότερο εκμεταλλευόμαστε την φύση τόσο περισσότερο οι επιλογές μας μειώνωνται μέχρι να μείνει μόνο μία: ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Η καινούργια βιομηχανική οικονομία μας παίρνει ένα βουνό καλυμμένο από δέντρα, λίμνες, ρυάκια και το μετατρέπει σε ένα βουνό από σκουπίδια και λασπώδεις λακκούβες…