Αρχείο

Posts Tagged ‘blogs’

Οι δύο όψεις

06/08/2010 Σχολιάστε

Με αφορμή την δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και τη σχέση του με το γνωστό blog “troktiko” , εδώ και μερικές εβδομάδες έχει ξεκινήσει μια ζωηρή συζήτηση για τα blogs, το διαδίκτυο, και την ανωνυμία την ιδιωτικότητα και άλλα σχετικά θέματα.

Η συζητήσεις κυμαίνονται σε όλο το φάσμα της σοβαρότητας από τις πλέον φαιδρές έως τις πλέον ψύχραιμες και ουσιαστικές  Η αλήθεια είναι – και το έχουμε ξανά – σχολιάσει από αυτή εδώ την στήλη – ότι το internet αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς όχι μόνο αρκετούς από τους παραδοσιακούς μηχανισμούς της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, αλλά και αρκετά ζητήματα της κοινωνίας μας γενικότερα. Σε όλες αυτές τις αλλαγές οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες αντιδρούν διαφορετικά. Κάποιες κοινωνίες καταφέρνουν να αφομοιώσουν τις αλλαγές και κάποιες άλλες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα με παλιούς τρόπους…


Στην Ελλάδα λοιπόν έχουμε αποφασίσει να πάμε με τους «παραδοσιακούς» τρόπους μελετώντας προσχέδια. Είναι γνωστό πως η Ελληνική Πολιτεία όταν εμφανισθεί ένα πρόβλημα, τότε ψηφίζει έναν αυστηρό Νόμο, ο οποίος δεν εφαρμόζεται ποτέ, καθώς διάφοροι θεσμοί έχουν άλλες προτεραιότητες. Στην περίπτωση των πραγματικών ή εικαζομένων παρανομιών από ‘ανώνυμα’ ή ψευδώνυμα blogs, διαμορφώνεται πίεση (κυρίως από τα παραδοσιακά ΜΜΕ και για λόγους οικονομικούς) , ώστε η Ελλάδα να πρωτοτυπήσει παγκοσμίως: να θεσμοθετήσει απαγορεύσεις, εκεί που σύμπασα η υφήλιος (πλην Λαϊκής Κίνας και Βορείου Κορέας) έχει αρνηθεί να επιβάλει αστυνομικές διατάξεις!

Στην Ελλάδα λοιπόν συζητάμε ως λύση την καταστολή και μάλιστα την καταστολή σε κάτι που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργεί, ούτε το πώς αλληλεπιδρά με την κοινωνία και τους ανθρώπους, ούτε ποια είναι η δυναμική του…στην ουσία λοιπόν χρησιμοποιούμε μια παλιά λογική για να αντιμετωπίσουμε ένα σύγχρονο πρόβλημα!

Ας ταξιδέψουμε λίγο βορειότερα στην Ισλανδία. Σε μια χώρα που φέτος μας απασχόλησε τουλάχιστον τρεις φορές, με την πτώχευσή της, με την έκρηξη του ηφαιστείου – γλωσσοδέτη, και με τον γάμο της πρωθυπουργού της χώρας με την σύντροφό της. Ειδικά από την τελευταία είδηση μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι η κοινωνία των Ισλανδών αντιμετωπίζει τα πράγματα διαφορετικά…

Η Ισλανδία που τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει πολλά χρήματα στην ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, έχει δημιουργήσει θέσεις εργασίας σχετικές με τα νέα μέσα και το διαδίκτυο, έχει δημιουργήσει αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα και υποδομές, έχει μετατρέψει πολλές διοικητικές διαδικασίες του κράτους σε ηλεκτρονικές και αυτή τη στιγμή είναι η χώρα στην ευρώπη με την μεγαλύτερη διήσδηση και εκμετάλευσει του Internet. Χαρακτηριστικό δείγμα, η έδρα της Google, Ευρώπη είναι στην Ισλανδία.

Η Ισλανδία σχεδιάζει να βάλει σε ισχύ νομούς τέτοιους που θα καθιστά αδύνατον να αποκαλυφτεί το όνομα ενός ανώνυμου blogger, ακόμα και αν αποκαλύψει στρατιωτικά μυστικά!!! Για όσους δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει αυτό, σημαίνει (μεταξύ άλλων) το εξής:  Ότι η Ισλανδία μετατρέπεται σε μια χώρα προστάτιδα των νέων τεχνολογιών, με τις κινήσεις που ήδη έχει κάνει αλλά και με τον σχεδιασμό της έχει καταφέρει να μεταφέρει τεράστιο κομμάτι έμψυχου δυναμικού και υποδομών σχετικό με το διαδίκτυο και πλέον προκαλεί και την μεταφορά της οικονομίας του Internet στο χώρο της, προσκαλώντας ακόμα περισσότερους ανθρώπους σχετικούς με τις νέες τεχνολογίες αλλά και μεγάλες εταιρίες να επενδύσουν σε αυτή…

Το θέμα είναι μεγάλο και θα συνεχίσουμε την συζήτηση…

Έγκλημα (σίγουρα) και τιμωρία (;)

29/07/2010 Σχολιάστε

Η είδηση της εβδομάδας, αν και φαντάζομαι πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε το έχετε ακούσει: Ο Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας, στις 05:20 π.μ. περίπου, έξω από το σπίτι στην Ηλιούπολη. Από το σημείο της δολοφονικής επίθεσης περισυνελέγησαν 16 κάλυκες και όπως σημειώνεται από την αστυνομία οι 13 έχουν πυροδοτηθεί από το ίδιο όπλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, Νεκτάριου Σάββα.


Ένας φόνος και ειδικά με τον μαφιόζικο τρόπο που έγινε παραμένει ένας φόνος, ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από εκεί και πέρα ξεκινάνε οι ερμηνείες….Αυτή την εβδομάδα και τις επόμενες που έρχονται θα ακούσουμε κάθε σενάριο και ερμηνεία. Από τρομοκρατικές, οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, εκβιασμούς και μεγάλα συμφέροντα, παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, CIA, εξωγήινοι και χίλια τόσα άλλα μερικά σοβαρά και κάποια όχι.

Θα ξεκινήσουν άπειρες τηλεοπτικές συζητήσεις για την δημοκρατία, την τρομοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την δημοσιογραφία, τα blogs…Τίποτα από όλα αυτά δεν θα φέρει πίσω έναν νέο άνθρωπο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αποτρέψει το επόμενο προδιαγεγραμμένο φονικό!

Η εν ψυχρώ δολοφονία του  δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια μπορεί να ήταν πράξη τρομοκρατίας, μπορεί να ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μπορεί να ήταν μήνυμα προς τους δημοσιογράφους ή ακόμα και προς τα μπλόγκς, μπορεί να ήταν ακόμη και…λάθος.

Όποια και αν ήταν τα κίνητρα, η ουσία είναι ότι ήταν μια πράξη άνανδρη και ιδιαίτερα απεχθής. Δολοφόνοι στυγνοί, χωρίς ερείσματα στην κοινωνία, χωρίς ιδεολογικά άλλοθι, με άνανδρο τρόπο δράσης. Κανένας σκοπός δεν “αγιάζει” τέτοια μέσα. Κανένας “άνθρωπος” δεν δικαιολογεί τέτοιες ενέργειες. Καμία κοινωνία δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις.

Και τώρα….Ένας δολοφονημένος νέος δημοσιογράφος, τρείς αδικοχαμένοι (αδικοκαμένοι) υπάλληλοι μιας τράπεζας, ένας άνανδρα δολοφονημένος αστυνομικός των 800ευρώ, ένα νεαρό Αφγανόπουλο από έκρηξη βόμβας σε κάδο, ο υπασπιστής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, πριν δύο χρόνια ο φόνος του δεκαπεντάχρονου Αλέξη.

Άνθρωποι που ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους, την δουλειά τους, τα πιστεύω τους, τη θέση τους, το μισθό τους, την κοινωνική τους καταβολή, το βίο και την πολιτεία τους…είναι όλοι θύματα του ιδίου συστήματος τρόμου που μοναδικό σκοπό έχει να κρατάει τους ανθρώπους υπό διαρκή πίεση και διαρκή έλεγχο. Δεν με νοιάζει από πού προέρχεται η τρομοκρατία, αν είναι από το κράτος, ή από ομάδες, ή από ποινικούς, ή από μαφία, ή από πληρωμένους δολοφόνους.

Αυτό που με νοιάζει, αυτό που με πικράνει και αυτό που με απελπίζει είναι ότι τελικά έχει πετύχει να επιβάλλει την πεμπτουσία της, τον τρόμο.

Διαδικτυακή δημοσιογραφία

16/04/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από το διαδίκτυο: «Για πρώτη φορά στην ιστορία των βραβείων Πούλιτζερ, δύο διαδικτυακά μέσα κέρδισαν βραβείο ερευνητικού ρεπορτάζ και βραβείο σκιτσογραφίας. Δείτε ποιοι κέρδισαν βραβείο Πούλιτζερ φέτος. Τα δύο ιντερνετικά μέσα που τιμήθηκαν με την κορυφαία δημοσιογραφική διάκριση είναι το ProPublica.org και το SFGate.com. Το ProPublica.org κέρδισε το βραβείο ερευνητικού ρεπορτάζ, για ένα κομμάτι που συνεργάστηκε με τους New York Times. Πρόκειται για την έρευνα που δημοσιεύτηκε στο site με τίτλο «Οι μοιραίες επιλογές στο Μemorial» με συντάκτρια την Σέρι Φινκ. Η έρευνα είχε να κάνει με το ζήτημα των δύσκολων επιλογών των γιατρών του ιατρικού κέντρου της Νέας Ορλεάνης κατά τον Κυκλώνα Κατρίνα. Ο ιστότοπος http://www.sfgate.com της San Fransisco Chronicle διακρίθηκε με το Πούλιτζερ εικονογραφημένων, που δόθηκε για πρώτη φορά σε σχέδιο δημοσιευμένο σε ιστοσελίδα».


Τα βραβεία Πούλιτζερ απονέμονται κάθε χρόνο από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια σε ΜΜΕ και δημοσιογράφους που έχουν ως έδρα τις ΗΠΑ. Τα πρώτα βραβεία Πούλιτζερ απονεμήθηκαν στις 4 Ιουνίου του 1917, και πλέον θεωρούνται ως η ύψιστη τιμή στην έντυπη (μέχρι σήμερα) δημοσιογραφία.  Πρόκειται, λοιπόν, για έναν θεσμό με ιστορία και σημασία.

Πόση σημασία έχει, όμως, το γεγονός ότι βραβεύτηκαν για πρώτη φορά δύο ιστοσελίδες; Μεγάλη! Πρώτα από όλα, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν πρόκειται για ιστοσελίδες έντυπων εφημερίδων ή περιοδικών, ούτε για μεγάλες εταιρείες των Media, αλλά για ανεξάρτητα δίκτυα ενημέρωσης, που λειτουργούν αποκλειστικά διαδικτυακά και ανεξάρτητα, με τη συμμετοχή δημοσιογράφων και πολιτών.

Το 2004, ο Νταν Γκίλμορ παρουσίασε τις απόψεις του για τη δημοσιογραφία των πολιτών στο βιβλίο του «Εμείς είμαστε το Μέσο», το οποίο έχει ευρέως αναγνωριστεί ως η Βίβλος της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας και των νέων μέσων. Εκεί εξηγεί το πώς η σύνδεση της δημοσιογραφίας και της τεχνολογίας εκδημοκράτισε τα συμβατικά ΜΜΕ, δίνοντας δύναμη στο πρώην ακροατήριο, που με τη σειρά του δημιούργησε μέσα ενημέρωσης, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία.

Σήμερα, βιώνουμε αυτή την αλλαγή. Χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο έχουν μπει στο χορό, καταγράφοντας, φωτογραφίζοντας, βιντεοσκοπώντας ειδήσεις, εμπειρίες, εικόνες, που τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο, στα blogs, στο Facebook, στο YouTube, στο twitter,  για να μοιραστούν τις εμπειρίες τους μ’ όλον τον κόσμο. Το πιο σημαντικό, όμως, δεν είναι ούτε η αμεσότητα του διαδικτύου, ούτε η ευκολία. Οι λέξεις κλειδιά είναι η συμμετοχή και ο διάλογος.

Όλες οι πληροφορίες που διακινούνται σήμερα στο διαδίκτυο υπόκεινται σε μια συμμετοχική διεργασία, όπου ο καθένας είναι μέτοχος και ο καθένας μπορεί να σχολιάσει και να παρέμβει. Αυτή η βαθιά αλλαγή, που συντελείται με τη βοήθεια των νέων μέσων στο χώρο της ενημέρωσης, δεν είναι η μόνη. Την είδαμε να συμβαίνει στην πολιτική, στη διαφήμιση, στις υπηρεσίες, στο εμπόριο, ακόμα και στην προσωπική μας ζωή, και σίγουρα θα την δούμε και σε άλλους τομείς της ζωής μας…

Δεν είμαι αντικειμενικός

02/11/2009 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από τον Guardian Ο κύριος Ντόνοβαν είναι ενενήντα δύο χρονών. Μαζί με τον 62χρόνο γιο του Τζον εδώ και δέκα χρόνια έχουν γίνει ο εφιάλτης της ολλανδικής πετρελαιοπαραγωγού εταιρίας Shell. Πατέρας και γιος έχουν μία από τις παλαιότερες και πιο αποτελεσματικές ιστοσελίδες κοινωνικού σχολιασμού (gripe site) και έχουν κάνει άνω κάτω τους δικηγόρους του κολοσσού.

Η καμπάνια των Ντόνοβαν ξεκίνησε από την καταγγελία ότι η Shell έκλεψε πνευματικά δικαιώματα από την εταιρία τους. Τα δικαστικά έξοδα από τέσσερεις δικαστικές διαμάχες τους εξουθένωσαν οικονομικά. Η Shell έκανε μια εξονυχιστική έρευνα στην υπόθεση των Ντόνοβαν και το 1999 τους έκανε μια «πρόταση ειρήνης» οπότε πήραν ένα ποσό, το οποίο είναι ακόμα κρυφό, ως αποζημίωση. Όμως, το ποσό ήταν πολύ κατώτερο από το 1 εκατομμύριο που είχαν ζητήσει.  Από τότε συνεχίζει το δημοσίευμα, η εταιρία έχει έρθει σε επαφή με τους δύο Ντόνοβαν τουλάχιστον μία φορά μέσω ενός ενδιάμεσου, για να λυθεί η διαφωνία.

metrohomeless
Η ιστοσελίδα των Ντόνοβαν http://www.royaldutchshellplc.com, τον προηγούμενο μήνα είχε δύο εκατομμύρια «χτυπήματα». Όπως διαβάζουμε ακόμα και αξιωματούχοι του Κρεμλίνου καθώς και Αμερικανοί ανακριτές τη συμβουλεύονται. Όσο για τους δημοσιογράφους, γνωρίζουν ότι πολλές φορές υπάλληλοι της εταιρείας διαρρέουν ειδήσεις στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Από το 1995 οπότε και ξεκίνησε η ιστοσελίδα, έχει ανεβάσει γύρω στα 24,000 άρθρα για την εταιρεία.
Ο Ντόνοβαν λέει : «Κάποτε, φαινόταν αδιανόητο να τα βάλει κάποιος με εταιρίες κολοσσούς με τεράστια κεφάλαια και ένα στρατό δικηγόρους. Τώρα κάποιος μπορεί να ακολουθήσει αυτή την οδό αντί για δικηγόρους. Πρόκειται για μια λύση πολύ αποτελεσματική και πιο φτηνή».

Οι εταιρείες ξοδεύουν τεράστια ποσά κάθε χρόνο για να διαφημίσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Το καλό όνομα εξακολουθεί να είναι ένας πολύ βασικός παράγοντας για την εξέλιξη των πωλήσεων και μέχρι πρόσφατα το λεγόμενο branding, το χτίσιμο δηλαδή του ονόματος, γινόταν μέσα από τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Όμως η διαφήμιση προβάλει πάντα τα γεγονότα και τα στοιχεία που θέλει αυτός που την πληρώνει, δηλαδή ο διαφημιζόμενος, ως εκ τούτου προφανώς και δεν μπορεί να είναι αντικειμενική.

Η αντικειμενικότητα συνεχίζει να αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο της ενημέρωσης για όλα τα δίκτυα, όμως η κοινωνία σήμερα δίχνει ότι έχι κάνει μια μεγάλη στροφή και αυτό φαίνεται κυρίως μέσα από το διαδίκτυο. Σήμερα αντιλαμβανόμαστε πώς αντικειμενικότητα και συμφέροντα δεν πάνε μαζί. Αυτή η τάση αναδείχτηκε και ενισχύθηκε κυρίως από τα blog, το facebook το twitter και τα υπόλοιπα νέα μέσα.

Αυτό που έχει σημασία  πλέον  είναι η προσωπική άποψη, η προσωπική εμπειρία και τοποθέτηση και ακριβώς αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που δίνει εγκυρότητα όχι μόνο στα μέσα, της εταιρείες και στους πολιτικούς, αλλά και σε όλους τους πολίτες που εκφράζουν γνώμη. Ο νέα κοινωνία μας θέλει υποκειμενικούς, αλλά προσοχή. Ο υποκειμενικός σημαίνει πως πρέπει να  είναι και υπεύθυνος για τη γνώμη του.

Blogs, ανωνυμία και εγκυρότητα

17/10/2008 Σχολιάστε

Έχουμε μιλήσει κατά καιρούς από αυτή εδώ τη στήλη για το ζήτημα της επικοινωνίας και των ΜΜΕ. Τους τελευταίους μήνες, εκτός από τα σκάνδαλα και την οικονομική κρίση, υπάρχει ένα εξίσου σημαντικό θέμα που αφορά όχι μόνο την επικοινωνία αλλά  την δημοκρατία και τους θεσμούς, περνά στα ψιλά.vendeta

Η πρόσφατη επίσκεψη πενήντα Ελλήνων blogger στις Βρυξέλες ώστε να παρακολουθήσουν, τη Διαβούλευση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλιου για το νομικό καθεστώς των blogs, άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την ελευθερία του λόγου, την προστασία των προσωπικών δεδομένων και την δημοσιογραφία των πολιτών.

Η βασική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής ένωσης είναι ότι τα blogs συνεχίζουν να διατηρούν προσωπικό χαρακτήρα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να γράφουν άνθρωποι χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο, διατηρώντας την ανωνυμία τους και προστατεύοντας την ταυτότητά τους. Μα υπάρχει ανάγκη προστασίας της ταυτότητας και του δικαιώματος της ανωνυμίας στις σύγχρονες δημοκρατίες;

Στο σύγχρονο μοντέλο επικοινωνίας κάθε πληροφορία μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε είναι έγκυρή είτε όχι. Να το πω πολύ απλά, αν εγώ μέσω του blog μου εκφράσω την άποψη ότι ο δήμαρχος Ναυπάκτου μου είναι αντιπαθής, εκφράζω μια προσωπική αίσθηση. Το αν θεωρώ τον ίδιο άνθρωπο κατάλληλο για τη θέση είναι μια άλλη υπόθεση και δικαιούμαι να έχω την ίδια ή και διαφορετική άποψη. Ο τρόπος με τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί, ως πληροφορία, η προσωπική μου άποψη μπορεί να δημιουργήσει πολλά ευτράπελα.

Ο ίδιος κίνδυνος βέβαια υπήρχε πάντα και για τον κάθε λογής συγγραφέα. Πολλές φορές οι απόψεις που εξέφραζε ο συγγραφέας στο γραπτό του ταυτίζονταν με τις προσωπικές του θέσεις, η ανωνυμία ή η ψευδωνυμία υπήρξε πάντα ένας τρόπος προστασίας.

Παρότι όμως πιστεύω ότι η ανωνυμία μπορεί να διαφυλάξει την ελευθερία της  προσωπικής άποψης, αυτομάτως γέννα ένα άλλο ζήτημα αυτό της εγκυρότητας. Στη συζήτηση για τη δημοσιογραφία των πολιτών το βέτο που ασκούν τα μεγάλα παραδοσιακά  ΜΜΕ είναι κατά πόσο η είδηση που διακινείται από ένα ανώνυμο μέσο μπορεί να είναι έγκυρη. Τονίζω ότι πολλές φορές ειδήσεις και αποκλειστικότητες μέσω των blogs αποδείχτηκαν πατάτες ή απλά ράδιο – αρβύλα.

Τα blogs ξεκίνησαν ως ανοικτά διαδικτυακά προσωπικά ημερολόγια και εκεί  ακριβώς κρύβεται  η αξία τους, στο να παρέχουν βίωμα και εμπειρία αφιλτράριστη και από πρώτο χέρι.  Όμως ένα προσωπικό ημερολόγιο έχει το κύρος που του προσδίδει ο αναγνώστης και τίποτα περισσότερο, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν ανώνυμο.

Έγκειται στην κρίση
του αναγνώστη να αποδώσει αξία ή όχι σε αυτό που διαβάζει και το ζητούμενο είναι να κρατάει την ίδια στάση με όλες τις πηγές ενημέρωσης. Γιατί αν τα blogs είναι αναξιόπιστα λόγω της ανωνυμίας, τότε τα παραδοσιακά ΜΜΕ είναι αναξιόπιστα γιατί ποτέ δεν ξέρουμε ποιο ανώνυμο συμφέρον κρύβεται από πίσω.