Αρχείο

Posts Tagged ‘IMF’

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι

06/05/2010 Σχολιάστε

Η γνωστή ταινία του  Στάνλεϊ Κιούμπρικ Το Κουρδιστό Πορτοκάλι, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Anthony Burgess, αναφέρεται σε μια συμμορία νεαρών κακοποιών, της οποίας αρχηγός είναι ο Alex. Η συμμορία επιδίδεται καθημερινά σε πράξεις ωμής βίας και βανδαλισμών, χαμένη σε έναν κόσμο ναρκωτικών και βίαιων ενστίκτων. Ο κεντρικός ήρωας του έργου οδηγείται στη φυλακή, όπου επιλέγεται για να ακολουθήσει ένα νέο σωφρονιστικό πρόγραμμα, το οποίο βασίζεται στον ακατάσχετο βομβαρδισμό του με εικόνες βίας. Χάρις στην θεραπεία του, που φέρνει λίγο σε βασανιστήριο ή και ηλεκτροσόκ, θα εξαφανιστεί πλήρως η τάση του να εκτελεί βίαιες πράξεις, και θα κερδίσει την «επανένταξή» του στην κοινωνία.

Η ταινία, εξαιρετικά πολυεπίπεδη ιδεολογικά και με πολλούς συμβολισμούς, εκτός από το θέμα της βίας, θίγει και το ζήτημα της αυταρχικής εξουσίας, που έχει ως στόχο να δημιουργεί πειθήνια άτομα, και, γενικά, πραγματεύεται την ανθρώπινη φύση και την ανθρώπινη βούληση. Θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Ο ίδιος ο Κιούμπρικ, ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία, παρά μόνο μετά το θάνατό του.

Ο Κιούμπρικ, όμως, έζησε αρκετά για να δει όχι μόνο την ταινία του να προβάλλεται, αλλά και να γίνεται εν μέρει και πραγματικότητα, και όχι απλά σε μεμονωμένους ανθρώπους, αλλά πλέον και σε ολόκληρες κοινωνίες. Το σωφρονιστικό πείραμα της ταινίας έγινε κοινωνικό πείραμα, που σήμερα ονομάζεται shock doctrine (κοινωνικός κλωνισμός).

Η θεωρία του shock doctrine αναπτύσσεται στο ομώνυμο βιβλίο της Καναδής δημοσιογράφου Νάομι Κλάιν. Στο βιβλίο της, η διάσημη συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεοκοπίες, προκειμένου να επιβάλουν ριζική αλλαγή στη χώρα που έχει πληγεί.

Η συνταγή απλή και αποδοτική. Κάθε φορά που υπάρχει μια κρίση, προωθούνται όλες οι επίπονες και απάνθρωπες μεταρρυθμίσεις. Εφαρμόστηκε σε πολλές χώρες με επιτυχία: στη Χιλή (υπό την ηγεσία του Pinochet), στη Ρωσία (υπό τον Γιέλτσιν), στις Ηνωμένες Πολιτείες (11 Σεπτεμβρίου), στην αρπαγή των πετρελαίων του Ιράκ (πόλεμος εναντίων της Αλ Κάιντα), στη Βρετανία (επί Θάτσερ) και αλλού. Οι πολιτικοί, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, προώθησαν κατευθείαν όλες τις επίπονες πολιτικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες αντιδρούσε η κοινωνία, ενώ οι πολίτες, κλονισμένοι και αποπροσανατολισμένοι από τις καταστροφές ή τις αναταραχές, στάθηκαν ανίκανοι να αντιδράσουν.

Σήμερα, εμείς βρισκόμαστε σε κατάσταση σοκ: έχουμε αποδεχτεί την καταστροφή μας, μια επικείμενη χρεοκοπία, που συνεχώς αναπαράγεται από τα ΜΜΕ ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Κουρδιζόμαστε βιώνοντας ένα σκηνικό τρόμου, με ανθρώπους να καίγονται ζωντανοί, αναίτια, για μια χούφτα δολάρια, και βαυκαλιζόμαστε με δήθεν «ευθύνες», «ηθικές αυτουργίες», την ώρα που τα μέτρα επιβάλλονται, αλλάζοντας ριζικά την οικονομία, την κοινωνία, τη ζωή μας.

Δείτε και το video

Advertisements

Μπερδεύοντας το αίτιο με το αιτιατό

06/05/2010 Σχολιάστε

Όχι, δεν πρόκειται για μάθημα Φιλοσοφίας, αλλά για απλές σκέψεις, που καλό θα είναι να κάνουμε, όταν ψάχνουμε να βρούμε τους υπευθύνους για τη δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Πρώτα από όλα, λίγη θεωρία. Αντιγράφω από το λεξικό «Τεγόπουλος – Φυτράκης»: Αίτιος – ο: ο υπεύθυνος για κάτι, ο λόγος που προκαλεί κάτι. Αιτιατό: το οφειλόμενο σε αιτία, το αποτέλεσμα μιας αιτίας (συνήθως σε αντίθεση με το αίτιο).


Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να εφαρμόσουμε τους απλούς αυτούς κανόνες της λογικής, στη διερεύνησή μας για τις τρέχουσες εξελίξεις στην οικονομία. Αίτιο: το κυριότερο αίτιο, προφανώς, όλοι το γνωρίζουμε. Είναι η κακή λειτουργία του κράτους τα τελευταία χρόνια. Αιτιατό: το αποτέλεσμα είναι η υπερχρεωμένη οικονομία μας και η προσφυγή μας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι περισσότεροι από εμάς, όμως, όχι από πρόθεση, αλλά υπό την πίεση των γεγονότων, στρέφονται ενάντια στο ΔΝΤ, μπερδεύοντας το αίτιο με το αιτιατό.

Θεωρούμε, δηλαδή, υπεύθυνο το ΔΝΤ για τα μέτρα που πρέπει να επιβληθούν, προκειμένου να διασωθεί η χώρα από την καταστροφή, ενώ η καταστροφή είναι συνέπεια της υπερχρέωσης που δημιούργησαν οι σπάταλες κυβερνήσεις και οι αποτυχημένες πολιτικές τους.

Την ίδια παράλογη λογική επικαλούνται και τα περισσότερα ΜΜΕ, που καταστροφολογούν περί ΔΝΤ, επειδή, στις περισσότερες των περιπτώσεων, στις χώρες όπου πήγε, φαίνεται χρονικά να συμπίπτει η ύφεση με τις πολιτικές του. Η αιτιολόγηση που δίνεται είναι λανθασμένη, το αίτιο προηγείται πάντα του αποτελέσματος.

Τότε, «τις πταίει» που «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»; Όλες  οι κυβερνήσεις -και όλα τα κόμματα- είναι υπεύθυνες για τη διόγκωση του δημοσίου χρέους και τη συνεχή επέκταση του σπάταλου δημοσίου τομέα. Όλοι οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν την εξουσία που τους δόθηκε από τους πολίτες, προκειμένου να ωφελήσουν τους εαυτούς τους, τους φίλους και τους κουμπάρους τους. Αυτή η άπληστη συμπεριφορά, σε συνδυασμό με τη διαφθορά, τις υπερτιμολογήσεις, τις προμήθειες, τα άχρηστα ιδρύματα και τις περιττές δημόσιες εταιρείες, τις πελατειακές σχέσεις και τους διορισμούς με αντάλλαγμα λίγα ψηφαλάκια…, αυτά αποτελούν βασικές αιτίες του προβλήματος, τουλάχιστον από την πλευρά του κράτους.

Δεν μας φταίει το ΔΝΤ που, έτσι κι αλλιώς, καλείται εκ των υστέρων, και αφού έχει γίνει η ζημιά, για να περισώσει ό,τι σώζεται. Ούτε η σωτηρία είναι εύκολη, ούτε οι λύσεις είναι απαραίτητα δίκαιες, και, δυστυχώς, το βάρος της διάσωσης θα πέσει στις πλάτες των πολιτών και όχι των πολιτικών. Ας μην ξεχνάμε ότι το ΔΝΤ είναι αυτό που πρόκειται να μας δανείσει, άρα προτεραιότητά του είναι τα δικά του συμφέροντα και όχι τα δικά μας.

Ας μην κατηγορούμε, λοιπόν, την «άτιμη κοινωνία», την «ριμάδα την τύχη» μας, γιατί έτσι απενοχοποιούμε τους πραγματικούς υπευθύνους, όλους αυτούς που διόγκωσαν το δημόσιο χρέος, καταστρέφοντας συστηματικά τη χώρα. Αν θέλουμε να βρούμε υπευθύνους, ας ψάξουμε ανάμεσά μας.